yaz ayı geldiğinde , sıcaklar kendini hissettirdiğinde kitap okumak bana o kadar ağır geliyor ki ve bu durum beni çok sinirlendiriyor kışın kitap okumak gibi değil kışın kitap okumak kadar haz veren bir durum yok lakin yaz ayında sıcaklar çöktüğünde kitap okumak beni bunaltıyor maalesef maalesef ve maalesef
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
— insanın kalbi bu kadar aldanmaz sanıyordum...
— aldanır, hem öyle aldanır ki bazen! bir yandan gururunuz ve hayalleriniz, bir yandan zaafınız rol oynamış... hayatınızda artık başka sevinç olmayacağından, bu soluk ışık söndükten sonra büsbütün karanlığa gömülmekten korkmuşsunuz...
“oblomov”u okurken karakterin uyuşukluğu ve hayata karşı pasifliği bir noktadan sonra beni gerçekten sinirlendirdi. bir insan tembel ya da amaçsız olabilir, buna sözüm yok ama bunu ilgi çekici kılacak bir olay örgüsü de olması gerekiyor. kitap boyunca sürekli aynı döngüyü okumak beni yordu açıkçası. karakterin gerçekçi olması tek başına yetmedi çünkü bir yerden sonra yaptığı şeyler sinir bozucu ve anlamsız gelmeye başladı. insan bazen “artık bir şey olsun” diye bekliyor ama o his pek gelmiyor. kitap okunmaya değer mi bilemiyorum, okunmasa da olur bence.
