Büşra
@busrakpy
Çalıkuşunu çocukken okuduğum zamanlarda aklımda aşk romanı olarak kalmıştı. Bugün okuduğumda ise aşkın gerçekte yaşanılacak olaylara sadece bir sebebiyet verdiğini anlıyorum. Roman, anadolu kültürünü ve hali hazırda yıllar geçmesine rağmen değişmeyen eğitim sistemimizin tüm gerçeklerini bize anlatıyor. Kısacası bir aşk romanından daha fazlası olduğu bir gerçek.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nazi toplama kamplarında uzun süre kalan insanların onca acıya nasıl dayanabildiklerini merak ediyordum. Yazar Nietzsche’den tek bir alıntıyla durumu özetlemeyi başarıyor; “Yaşamak için bir 'neden'i olan kişi, neredeyse tüm 'nasıl'lara dayanabilir." Kimisi için onu bekleyen çocuğu bir neden olmuş, kimisi içinse işinde sadece kendisinin gerçekleştirebileceğine inandığı bir projesi. O zaman insanı hayatta tutan şeyin, sorumlulukları olduğunu kesin bir dille söyleyebiliriz. Çünkü kişi, hizmet edeceği bir davaya ya da seveceği bir insana kendini adayarak ne kadar çok kendini unutursa, o kadar çok insan olur ve kendini de o kadar çok gerçekleştirir.
