Büşra Karahan
@busrakrhnn
Günün her saati akıl almamızı gerektiren binlerce olaya gebedir ve bu aklı bize verebilecek tek merci felsefedir.
9 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
ParçalanmaFelsefe
Bu kitap, okuduğum dördüncü Cioran kitabı fakat hala kendisini anlamakta güçlük çektiğim yerler oluyor. Gerçekten anlaşılması zaman alan şeyler yazıyor fakat iyi yönden bakarsak insanı daha fazla düşünmeye sevk ediyor. Kitabın ilk bölümlerinde Cioran, toplumun, gerçeği maskelediği sahte gerçeklik katmanlarını ele alıyor. Boğucu hakikatlerden ve kurtarıcı düzenbazlıklardan başka seçeneğimizin olmadığını, yaşamaya olanak tanımayan hakikatlerin sadece lafta olduğunu anlatıyor. Her şeyin fazlasının, aslını yitirmemize sebep olacağını savunuyor. “İşte bu nedenle hangi alanda olursa olsun, bir kurtuluş hareketi hem ileriye doğru bir adım hem de çöküşün fitilidir.”
Hayatın sona ermesinin bazı noktalarda insanlık için tek çıkış noktası olduğuna parmak basıyor. İnsanlığın doymak bilmezliğinin şimdiden görkemli bir çöküşü ele verdiğini ve ilerleyen zamanlarda bekleyiş içerisinde çürüyüp gitmesi yerine şimdi silinip gitmesinin daha iyi olacağını söylüyor. Her ne kadar yazdığı çoğu şey intiharı meşrulaştırıyormuş gibi görünse de insanlığın geleceğe yönelik hareket ederek giderek kötüleşeceğinin farkında olması, onu bu konuda daha depresif ve kötümser yazmaya itiyor ki bence haklı olduğu noktalar fazlasıyla var. Kitabın son kısmında ise kısaca Stoa felsefesine ve temsilcilerinin görüşlerine yer verilmiş. Mutluluğun, elde etmek değil de arzulamamak olduğundan bahsetmiş. Hayal kırıklığına uğramamak adına bunlardan korunmak için arzulamaya karşıt görüş belirtmiş. Toparlamak gerekirse, Cioran, ironi ve biraz da kara mizahla; hislerinin, hayal kırıklıklarının, bilincin ve ölümün sınırsız ve bir o kadar da görünmez gücüyle başa çıkılma konusundaki yetersizliği anlatıyor. Hayata birazcık acı ve depresif bir şekilde, geniş bir pencereden bakmak isterseniz kesinlikle okuyun. Ayrıca
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nietzsche ve StoicismFelsefe
Stoa felsefesinin büyük bir ilgilisi ve takipçisi olarak Nietzsche'nin kitabın belirli bölümlerinde stoa felsefesi üzerine yazdığı kısımlar bu yazıyı yazmamda etken oldu. Bilindiği üzere, stoa felsefesi insanın mutluluğunun, kişinin iç dünyasında olduğunu ve dış dünyadaki olaylara bağlı kalınmaması gerektiğini savunur. Kişinin kendi iradesi dışında olan olaylar hakkında üzüntü duymayı bırakması gerektiğini ve irademizin yettiği kadarıyla mutlu olmamızı söyler. Çoğu temsilcisi kaderci bir tavır içinde olsa da Seneca gibi bazıları da tamamen ilahi yasalara boyun eğmememiz gerektiğini belirtir. Sonuçta onlar için insanın efendisi yine insandır ve böyle devam etmelidir. Stoacıların ahlak görüşlerine temel aldıkları bir başka ilke de "doğaya göre" yaşamaktır. Doğanın yasalarına uygun olarak yaşayarak erdemli ve mutlu olunabileceğini savunmuşlardır. Kitapta değinmek istediğim nokta ise Nietzsche'nin stoa felsefesinin öğretilerini yanlış bir şekilde ifade etmesi veyahut anlaması bilemiyorum. Stoacıların sadece "doğaya göre yaşamak" istediğini iddia ederken aslında doğanın hepimizi istesek de istemesek de yasalarına göre yaşamaya zorladığı gerçeğini atlıyor. Bu konuda örnek verecek olursak doğaya göre yaşamayı yer çekimine benzetebiliriz. Yer çekimine göre yaşamak istediğimizi söylemek saçma olurdu. Yani biz doğayı kendimize göre uyarlamıyoruz, onun düzenine göre kendimizi uyarlıyoruz. Bizim mutluluk olarak adlandırdığımız şey ise tam olarak buradan yani doğayla uyum içinde yaşamamızdan gelir. Tabii ki Nietzsche'nin bu tarz görüşlere sahip olmasında kendi ahlaki yorumlamalarının farklılığı ve kendi felsefesinin kadercilik gibi körü körüne bağlanılan şeyleri içermemesinden de kaynaklanıyordur. Fakat genel olarak kitapta "stoacılık" hakkında yazdığı şeylerin çok da doğruyu