Dünyada birlikte olmam, sarılmam geren tek kişi vardı. Hayatımın tek merkezi başka yerdeydi ve kaba oyalanmalarla kendimi kandırmam hem kendime hem ona saygısızlıktı.
Onu kollarımın arasına alır almaz hissettiğim huzuru nasıl anlatmalı. Kalabalığın kafamın içinde dur durak bilmeden dolanan uğultusu, orkestranın tangırtısı ve şehrin iniltisi sandığım gürültü ondan uzak olmanın huzursuzluğuymuş yalnızca.