Büşra
@busrayuzgec
deüif
istanbul
102 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Öncelikle kitabı okuduktan sonra Selahattin Enis’in zamanında maruz kaldığı ağır eleştirilerin sebebini çok iyi anlıyorsunuz. Haklılar mı orasına siz kendi adınıza okuduktan sonra karar verebilirsiniz. Fakat ben kendilerini, dönemin ‘seçkin’leri sanılan insanların gerçek yüzlerini açıkça ortaya koyabilme cesareti gösterdiklerinden dolayı tebrik ediyorum.
Zaniyeler’de Selahattin Enis özellikle karakterlerini sevimli ya da haklı göstermek gibi bir çabaya girmeden; aksine zaaflarıyla, tutkularıyla ve ahlaki çöküşleriyle olduğu gibi sunuyor. O ‘seçkin’ sanılan insanların bir bir gözünüzden düşüşünü hatta zaten sadece sıfatlarıyla var olduklarını ve aslında bir hiç olduklarını size çok güzel hissettiriyor.
Yazar bunları hem çok sert bir dille hem de olduğunca açık yüreklilikle anlatıyor. Bu kitapla süslü cümlelerden çok gerçekçi betimlemeler sizi bekliyor.
Zaniyeler, insanın zaaflarını ve toplumun ahlaki sınırlarını sorgulatan, rahatsız edici olduğu kadar düşündürücü bir eser olarak benim için gerçekten güzel bir okuma deneyimi oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir hikayenin hem ütopik hem de gerçek olması ne kadar mümkünse o kadarını sunmuş Livaneli.. Okuduğum, çoğu zaman hayal alemimde gezerek gördüğüm bu ada tam da üzerinde yaşadığımız dünya aslında.. Her bir metaforun karşılığını kendi dünyanızda buluyor olmanız bu hikayenin gerçekliğini yüzünüze bir tokat gibi vuruyor. Dünyadan kopmuş, bi o kadar da dünyanın kendisi olan ada.. Bu kitapta Livaneli’nin zekâsına vurgu yapmamak da kabalık olacaktır. Kendisi gerek diliyle, gerek yaptığı teşbihlerle bunu zaten size kanıtlayacaktır. Karakterleri bir süre sonra unutup kendinizi okuduğunuzu hissedeceksiniz.. Uğradığınız haksızlıklar karşısında karakterlerden önce siz öfkelenip baş kaldıracaksınız.. Bi nebze olsun bu başkaldırış sizi rahatlatacak.. Lâkin hikâye de olsa pek değişmeyen bir son sizi bekliyor…
Jose Saramago'nun virgül ve nokta dışında başka bir noktalama işareti kullanmamış olması, konuşma diyaloglarının birbiri içine geçip soluk almadan konuşuluyormuş hissi vermesi bir kere bir çok eserden ayırıyor Körlük'ü..
Verilmek istenen mesaj anlaşıldıkça bunu daha çok hissediyor ve yerinde bi karar olduğunu düşünüyorsunuz..
Körlük, gözlerin görmemesinden çok başka şeyler anlatıyor aslında. Kaybedilen insanlık, yitirilen vicdanlar, katılaşmış kalpler..
Tek bir kişi dışında bütün insanlığın kör olduğunu okurken gören kişinin yerine kendinizi koyup büyük bir yaşam mücadelesi vereceksiniz..
Şahit olduğunuz şeyleri sırtınıza yüklemek bazen zorunuza gitse de bu savaştan vazgeçmeyip sonuna kadar gidecek ve bu zaferi, verdiğiniz mücadelenin ödülü olarak kazanacaksınız.
Ama ya ben de hiç beklemediğim bir an görme yetimi kaybedersem diye korku yaşamak da peşinizi bırakmayacak..
Fakat yazarın da dediği gibi "Aslında körlük, umudun tükendiği bir dünyada yaşamaktı."
Umut etmekten vazgeçmeyenlere..
İncelemesini yapıp yapmamakta tereddüt ettim.. 17 senedir tutsak bir hayat yaşayan, buna rağmen ne kendinden ne de davasından vazgeçmemiş bir yiğit hakkında yazmak hiç de kolay değil..
Abdullah Bergusi'nin otobiyografi türünde yazdığı ve birbirinin devamı niteliğinde olan iki eser hakkında ortak bir şeyler söylemeye çalışacağım.
Yaşayan Şehit kitabının ilkinde Bergusi'nin kişiliği, zekası, inancı ve yaşamı hakkında bilgi sahibi oluyoruz. Onun bu özelliklerine vakıf olmadan zindanda geçen günlerini okumamanızı tavsiye ederim. Zindanda geçirdiği belki de geçiremediği o zorlu günlere nasıl dayandığını onu tanımadan anlamanız çok da mümkün olmayacak..
Spoiler vermeme adına kitabın içeriğinden ziyade bazı şeylere değinmek istiyorum..
Savaş meydanında silahını kullanmaktan, düşmana karşı dik durmaktan bir an olsun geri durmayan Bergusi, bunu zindandayken de kalemi ve kağıdıyla yapıyor. Hakikatleri, zulümleri, siyonistlerin alçaklıklarını 17 senedir herşeye ve herkese rağmen hayatına hiçbir şey olmamış gibi devam eden, herşeyden bihaber, uykuda olan kardeşlerine duyurmaya çalışıyor..
Daha yeni doğmuş bebeğini, küçük çocuklarını, eşini, ailesini geride bırakarak savaştığı İslam davası uğruna tutsak edilmiş, türlü işkencelere maruz kalmış ama ne olursa olsun istikrarından ödün vermemiş büyük Komutan Bergusi bizim zindan dediğimiz, kendisininse, 'küçük kabrim' dediği yerden haykırıyor..
"Olurda ruhum bedenimi terk ederse Şehit; yok bedenimde kalmaya devam ederse yine şehit olurum. Ama ilkinden farklı olarak 'Yaşayan Şehit' olurum.." diyor..
Davasını unutmuş gönüllere birer ürperti, kulaklarını hakikate kapamışlara bir ses olması temennisiyle..
Hangi zamanda yaşadığı hatta yaşayıp yaşamadığı bile belli olmayan küçük bir kız gelip hayal dünyanızı altüst edebiliyor.. Tabi ki bundan asla şikayet etmiyorsunuz. Çünkü Momo bunu saflığı ve güzel kalbiyle yapıyor..
Momonun yaşadıkları ne kadar uzak gelse de o kadar yakından izliyorsunuz olanları. Ve kitabı bitirip kapattığınızda Momo'nun hayal dünyasında bi an da olsa yaşamak istediğinizi hissediyorsunuz..
