Tüm insanlar aynıdır:
Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler,
ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Dünya, dostum Govinda, mükemmellikten yoksun ya da mükemmellik yolunda ağır ağır ilerliyor değildir;
hayır, her an mükemmeldir o,
tüm günahlar bağışlanmayı,
tüm küçük çocuklar yaşlıyı,
tüm bebekler ölümü
tüm ölenlerin sonsuz yaşamı kendi içinde taşır.
Hiç kimse bir başkasının yürüdüğü yolda ne kadar ilerlemiş olduğunu göremez.
Şimdiye kadar böylesine gönül verdiği bir şey olmuş muydu?
Böylesine derinden sevmiş miydi bir başkasını, böylesine kör bir sevgiyle,
böylesine acı çekerek,
boşu boşuna sevmiş,
ama yine de mutlu hissetmiş miydi kendini?