Dilemma
@butimar
Canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını 𓅪
Özlem, yokluğun küllerinden varlığın ateşini yakar.
Özlem bu yüzden yakıcıdır.
Sayfa 96
Özlem, kendi kendisini çoğaltan bir duyumsama biçimidir: özlenenin eksikliğinin duyulması, özlemin hep daha güçlü bir biçimde duyumsanmasına yol açar — özleyen, özleneni yanında bulamadıkça, onu hep daha güçlü bir biçimde yanına çağırır — özlenenin eksikliği arttıkça, özleyen için 'mevcudiyet'i de artar.
Sayfa 96
Gayet aklı başında görünüyor, insanlarla konuşuyordu; her şeyi ötekilerin yaptığı gibi yapıyordu, ama içinde iğrenç bir boşluk vardı, artık hiçbir kaygı duymuyordu, hiçbir arzu; varoluşu zorunlu bir yüktü ona. —— Öylesine yaşayıp gitti.
Georg Büchner
Sayfa 49
Ne güzeldin giderken kanım, can parçam benim
İçimdeki kuş tünek değiştirdi
Yüreği durmadan dönecek misin?
Bilge Karasu
Sayfa 42
Özlem, nasıl, "burada", 'daha önce' bilinmişi özlemekse — yani, şimdi "burada" olmayanı görmekse; belki, özleyen, özleneni, çok daha 'önce' de görmüştür — belki, onu, bilmeden önce bile, özlemiştir — o, "gelmeyeceğini bildiğini"...
Sayfa 38