Dilemma
@butimar
Canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını 𓅪
Pessoa’dan: “Beni darmadağın eden ve bunalımlara sürükleyen, olabileceğim o öteki kişiye duyduğum bu özlem işte!”
Sayfa 26
Reklam
Edebiyat bana hayat veriyor, hayat beni öldürüyor.
Sayfa 14
Uzun zaman önce tüm benliğimi, kelimelere duyduğum kör bir tutkuya adadım. Edebiyat benim kum havuzum. İçinde oyunlar oynuyor, kaleler, duvarlar inşa ediyor, şahane zaman geçiriyorum. Beni asıl zorlayan oyun bahçesinin dışındaki dünya. Bu görünen dünyaya uysal ama geleneksel sayılmayacak şekilde uyum sağladım ki fazla sıkıntı çekmeden kitaplardan oluşan dünyama geri çekilebileyim. Aynı metafordan devam edersek, eğer edebiyat benim kum havuzumsa, gerçek dünya da kum saatim — içimi gıdım gıdım tüketen bir kum saati.
Sayfa 14
O kalbini yaprakları arasına saklayan minik bir enginar olarak kalmayı seçti hep.
Sayfa 97
Kimsenin senin onlar hakkındaki düşüncelerini bilmesi gerekmiyor. Bu ikiyüzlülük değil, nezakettir.
Sayfa 83