"Ebeveynlerimizle paylaştığımız sevgi ve şefkat dolu anları hatırlarsak, kendimizi yeniden hassas, kırılgan hissedebilir ve yeniden incinme riskine maruz kalabiliriz. Dolayısıyla bizi iyileştirebilecek, şifa verecek anılar bilinçaltımızda engellediğimiz, saklı kalan bu anlardır." diyor yazar.. Anılar kırılma sebebimiz ve yine aynı anılar iyileşme sebebimiz, bu nasıl oluyor peki ? Bana kalırsa bakış açısı ve farkındalık, olayların daha gerçekçi değerlendirilmesi.. Bu anılar çocukluğumuza dair, ebeveynlerimizin çocukluğuna dair olabilir, hatta büyükanne, büyükbabamızın anıları bile olabilir. Bunlar travmatik ve üstü kapatılan anılarsa yaşamamıza ve düşüncelerimize bir çok yansımasını görebiliriz, bu anılardan haberimiz olmasa dahi.. Bazen de büyüklerimizin yaşadığı olayları tamamlayan, onlarla özdeşim kuran biz oluruz ve anlamlandıramayı,.. Kesinlikle tavsiye ettiğim bir kitap, farklı bir pencereden yaşamımıza bakmayı sağlıyor..