Çocuk: varsayalim ki ormandasin v birden 10 kaplan etrafini sardi. . Ne yaparsin?
Anne: himm . . . , sen ne yaparsin?
Çocuk: çok kolay! Varsaymayi birakirim. .
Onlar, gözyaşı değil!
Duygu
Kalıba girer mi?
Duygular
_girmez dostum, girmez
Peki ya gözyaşları?
Mucizedir onlar!
Dökenin, yoktan var ettiği
Göz pınarlarlarından doğan,
Özmü öz evlatlarıdır.
O gözler ki; ruhun aynası. .
O vakit, ruhun dilidir
Gözyaşları, arı duru su dur..
ve dostum, suyun kalıbı olmaz!
Ruh gibi. .
Deryadan doğar, denizlere karışır.
İnsanın içindeki denizin,
Parçasıdır. Deniz gibi tuzlu
Deniz gibi kokuşmaz.
İnsan denen varlığın,
Tek yaratımıdır.
Gözü pınar yapan,
Ruhu var kılan
Mekansız alemden,
Dünyaya doğan. .
Bazen, sevinçten
Üzüntüden bazen,
Bazen, çaresizlikten
Kederden bazen,
Bazen, haşyetten
Düşümde gördüm,
yenilmez bir kent gördüm,
bütün dünyanın saldırılarına karşı koyuyordu,
Arkadaşlık Kentiydi düşümde gördüğüm kent,
Orada hiçbir şey sağlam, sağlık içinde bir aşka üstün tutulmuyordu,
orada her şeye aşk öncülük ediyordu,
Ne zaman bakarsanız bakın,
o kentteki insanların hareketlerinde
açıkça belli oluyordu bu,
Bakışlarında, sözlerinde açıkça görülüyordu.