Yazar:
Augustinus
Çevirmen:
Dominik Pamir
Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 53 dk.
Sayfa Sayısı:
384
Basım Tarihi:
Kasım 1999
Yayınevi:
Kaknüs Yayınları
Orijinal Adı:
Confessiones
ISBN:
9799756963622
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Diğer Baskılar
7 diğer baskı · Tümünü Göster
İtiraflar
247 okunmaKaknüs Yayınları · Kasım 1999 · 384 s.
İtiraflar
176 okunmaAlfa Yayıncılık · 4 Ekim 2019 · 654 s.
İtiraflar
114 okunmaKabalcı Yayınevi · 29 Haziran 2010 · 1032 s.
İtiraflar
80 okunmaKabalcı Yayınevi · Haziran 2010 · 508 s.
İtiraflar
30 okunmaEko Matbaacılık · 1997 · 290 s.
İtiraflar
8 okunmaAlfa Yayınları · 2023 · 864 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Eserin en etkileyici yönü yaşı. 1600 yaşında bir kitabı okumak her zaman karşınıza çıkacak bir fırsat değil. Yaşına rağmen halen geçerli bir üslubu, hiç ölmeyecek yaklaşımları var. Felsefe/Din alanında okumalarınız var ve bu alan ilginizi çekiyorsa bu ölümsüz esere zaman ayırmanızı ısrarla öneririz. İnsanın kendini tanıma arayışında verdiği uğraşların hemen hemen hiç değişmediğini fark edeceksiniz. Bir diğer farkındalığınızda bir insanın o tarihlerde neden yazmaya merak saldığı olabilir. Yazdıklarından para veya şöhret kazanmanın imkansız olduğu tarihlerde hangi itki ile böyle zahmetli bir işe soyunur insan? Okumaya, üzerinde düşünmeye, zaman ayırmaya değer bir kitap. tekrar hatırlatmakta yarar olacak; Din - Felsefe ilginizi çekiyorsa başlayın.
Acaba yaptığımız her şeyden(iyi şeyler de kısmen dahil olmak şartıyla) pişmanlık duyar mıyız?
Neden gücü yeten Tanrı her şeyi kendi akışına bırakır,ya da biz öylece bıraktığını mı düşünüyoruz?
Zaman kavramı tanrıdadır.
Bu gibi düşündürücü cümlelerin hakikat ile örtüştüğü eserin yazarını saygıyla okumak lazım.
Bizim öncemiz ve sonramız olan Tanrı;Muhakkak ki bizi afedecektir. Çünkü bizim ne kadar zayıf bir varlık olduğunu yaratıcımız olarak bilir.Dolayısıyla pişmanlık dolu,empati dozu yüksek ,duyguların yoğunluğu ile harmanlanmış bu felsefi, edebi ve inançsal eserin okurlarının hiçbir zaman bitmeyeceği kanaatindeyim.
8/10
2018 13. kitabı
Gerek felsefe, gerek Ortaçağ Tarihi, gerek ise teoloji ile ilgilenen okurların, muhakkak eserin tamamını okumasını; Hristiyanlık dininin en önemli azizlerinden kabul edilen Aziz Augustinus'un hayatını merak eden okurların ise ilk 400 sayfayı okumalarını tavsiye ederim. Böyle bir ayrıma gitme nedenim: Augustinus'un ilk 400 sayfada ağır felsefi tartışmalara girmekten ziyade, Confessiones'i (İtiraflar) yazdığı tarihe kadar olan yaşantısını, yaptıklarını, düşüncelerini, arkadaş çevresini, ilişkilerini yani kısaca anılarını anlatıyor olmasıdır. Bu ilk kısım Augustinus'un yaşadığı Roma İmparatorluğu döneminin koşullarında bir çocuğun/gencin/yetişkinin hayatını anlamak için çok faydalı ve kolay okunan bir kısım. Fakat 400. sayfadan kitabın sonuna kadar olan kısım, en azından Kitab-ı Mukaddes ile haşır neşir olmuş, Platon ve mümkünse Cicero okumuş okurlar için daha uygun olabilir. Çünkü Augustinus eserin bu bölümünde, zaman kavramını, Kitab-ı Mukaddes'in "Genesis" bölümünü, genel olarak Hristiyanlık düşüncelerini ve Hristiyanlık evren anlayışını, Üçlü Birlik (Teslis) inancını inceliyor. Bu kısımlar Kitab-ı Mukaddes'e ve Platon'a aşina olmayan okurları zorlayabilir bir mahiyet taşımaktadır.
Saint AugustineFelsefe
Şimdi tüm insan uğraşları arasında bilgelik en mükemmel, en yüce, en kârlı ve en zevkli olanıdır. En mükemmelidir, çünkü bir insan kendini bilgelik arayışına adadığı oranda gerçek mutluluğu paylaşır. Bu nedenle bilge adam şöyle der: "Bilgelik üzerine düşünen insana ne mutlu!" (Sir 14:20). Bilgelik en yüce olandır, çünkü insan onunla özellikle her şeyi bilgelikle yaratan Tanrı'ya benzemeye yaklaşır (Mezm. 104[103]:24). Böylece, benzerlik sevginin nedeni olduğundan, bilgelik arayışı özellikle insanı dostlukla Tanrı'ya bağlar: bu nedenle bilgeliğin insanlar için tükenmez bir hazine olduğu söylenir; onu kullananlar Tanrı'yla dostluk kurarlar (Wis. 7:14).Ve en zevklisidir, çünkü onunla arkadaşlığın acısı yoktur ve onunla yaşamın acısı yoktur, ama sevinç ve neşe vardır (Wis 8:16). En kazançlı olanıdır, çünkü bilgelik sayesinde insan ölümsüzlük krallığına ulaşır, çünkü bilgelik arzusu sonsuz krallığa götürür (Wis. 6:21).
Öyle görünüyor ki, filozoflar arasında Platon'a bilgelik üzerine söylev verildi, ama Aristoteles'e bilgi üzerine söylem. Çünkü biri daha yüksek şeylere baktı, diğeri ise temelde daha düşük şeylere baktı. Ama her ikisi, yani bilgelik ve bilgi üzerine söylem, Augustine'e verildi.
Hayatımda gördüğüm en samimi yazarlardan birisi. Gençlik yılları hareketli geçmiş ama sonradan Hıristiyan olarak yaşamı değişmiş birisi. Aristo okumuş birisi. Gerçek bir Hıristiyan. Kıvırmıyor yani. Hayata ve hayatın anlamına yönelik sorular soruyor ve cevaplar bulmaya çalışıyor. Akılcı birisi.
500 sayfanın üzerinde olan bir kitap. Beni şaşırtan ise normalde böyle kitaplar başlangıçta fikri verir sonlara doğru örnekler ve uzatır uzatır. 300 sayfa küsuratının bir yerinde büyük bir aydınlanma yaşadım. Kaybettiğimizi bulma ile aradığımızı bulma psikolojisi.
Milattan sonra 340 küsüratlarında yaşayan bir adamın, gelmiş geçmiş peygamberlerden daha iyi Allah'ı sevdiren bir kitap bilmiyorum.
Hafıza OdasıFelsefe
Erken dönem Hristiyan düşüncesinin en önemli temsilcisidir Aziz Augustinus.Batı literatüründe otobiyografi geleneğinin ilk temsilcisidir.İtiraflar'ı hayatının ilk dönemi bu dönemdeki ruhsal-entellektüel gelişimi hakkında verdiği önemli bilgiler dışında aynı zamanda yüksek edebi değere sahip bir eserdir.Aynı zamanda içebakış yöntemini ilk kullanan filozoftur.
"İtiraflar" toplamda 13 bölümden (kitap) oluşmaktadır.İlk 9 bölüm kendisini anlattığı 10.bölümden itibaren de felsefesini aktardığı kısımlardır.
İlk bölümlerde öğrendiklerimiz; Annesinin bir katolik olduğu babasının da pagan olduğudur.Annesi tarafından Hristiyan olmaya ikna edilmeye çalışılan babası tarafından da akademik anlamda eğitime teşvik edilen bir profil var karşımızda.Babasının ikna etmesiyle Kartacada retorik eğitimi almaya başlıyor.İlerde gecimini retorik dersler vererek sağlamaya çalışır.18 yaşlarında iken Cicero'nun Felsefeye Teşvik adlı ünlü diyaloguyla karşılaşır ve bu eser onda felsefeye karşı bir ilgi uyandırır.Aradığı şey aslında ezeli-ebedi ,ölümsüz bilgeliktir.Bir yandan gençliğin getirdiği arzu,tutku,haz ile tatmin olurken diğer yandan bu durumun doğurduğu sonuçlardan inanılmaz bir pişmanlık ve suçluluk duyacaktır.Teoloji ve felsefe arasında sıkışmış ve inanılmaz huzursuz .Bir yandan bu huzursuzluğu gidermek için Manicilere takılmakta bir yandan annesinin katolik oluşu ve oğlunu ölmeden önce Hristiyan olarak görme isteğinin yarattığı baskı...
Milano'da yaşadığı evin bahçesinde bir incir ağacının altında kararsız ve çelişik duygular içersinde son derece üzüntülü bir ruh durumu içinde uzanmış, yatarken yandaki komşu evden genç bir çocuk veya kız sesi duyar.Bu ses bir cümle şarkı şeklinde birkaç kez tekrarlanır: "Al ve oku,al ve oku" (Hz.Muhammed'in Hirada iken karşılaştığı duruma benzer (?) ).
Felsefe ile ilgilenen herkesin yolunun düştüğü kitap 
İtiraflar Öncelikle şunu söyleyeyim, bu kitabı hakkıyla okuyabilmek için mutlaka yazıldığı dönemin felsefi ve dini bakış açısının ne olduğunu bilmeniz gerekiyor, çünkü bu kitap Augustinus ‘un, o döneme hakim olan Manicilik gibi batıl inanç kökenli dini yaklaşımlarından kaçıp, kendi deyimiyle Tanrıyı bulmasını anlatıyor. İtiraflar bir yakarış. Tanrı sevgisiyle dolu bir insanın kendi kendiyle ve inancıyla buluşması. Edebi yönü oldukça kuvvetli, “Keşke Latince bilseydim” diye diye okudum. Türkçesi bile bu kadar etki bıraktıysa kim bilir orijinal dilinde nasıl güzeldir. Sadece dinden bahsediyor sanmayın, zaten din dediği aslında Tanrı aşkı. Felsefi açıdan da çok derin sularda yüzüyor. O dönem felsefesini anlamak için mutlaka okunmalı, çünkü Augustinus ardından çok insanı sürükledi ve felsefeyi çok etkiledi.
İtiraflar Öncelikle şunu söyleyeyim, bu kitabı hakkıyla okuyabilmek için mutlaka yazıldığı dönemin felsefi ve dini bakış açısının ne olduğunu bilmeniz gerekiyor, çünkü bu kitap Augustinus ‘un, o döneme hakim olan Manicilik gibi batıl inanç kökenli dini yaklaşımlarından kaçıp, kendi deyimiyle Tanrıyı bulmasını anlatıyor. İtiraflar bir yakarış. Tanrı sevgisiyle dolu bir insanın kendi kendiyle ve inancıyla buluşması. Edebi yönü oldukça kuvvetli, “Keşke Latince bilseydim” diye diye okudum. Türkçesi bile bu kadar etki bıraktıysa kim bilir orijinal dilinde nasıl güzeldir. Sadece dinden bahsediyor sanmayın, zaten din dediği aslında Tanrı aşkı. Felsefi açıdan da çok derin sularda yüzüyor. O dönem felsefesini anlamak için mutlaka okunmalı, çünkü Augustinus ardından çok insanı sürükledi ve felsefeyi çok etkiledi.16 asırlık samimiyet.Felsefe
"Deliriyordum, ama aklımı başıma getirecek şekilde; ölüyordum, ama yeniden doğacak şekilde."
Yaklaşık 1600 yıl önce kaleme alınmış olmasına rağmen, insanın içsel çatışmalarını, arayışlarını ve manevi yolculuğunu öylesine samimi ve derinlikli bir dille anlatıyor ki Augustinus, okurla arasında çağları aşan bir köprü kurmuş adeta. Kitap yalnızca bir otobiyografi değil, aynı zamanda teolojik bir inceleme, felsefi bir sorgulama ve Tanrı'ya sunulmuş lirik bir dua olma nitelikleri de taşıyor.
"Ey bana can veren Tanrım, kendi zavallılığıma tek damla gözyaşı akıtmadım."
Patristik filozofların başında gelen Augustinus, kendi hayat hikayesini, çocukluğundan Hristiyanlığı kabul ettiği 386 yılına kadar olan dönemi merkeze alarak günlük ya da bir nevi yakarış şeklinde kaleme almış bu eserinde. Ancak bu anlatı, kuru bir kronolojiden ibaret değil, bunun altını çizmekte fayda var. Augustinus, geçmişine dönüp bakarken, işlediği günahları, kapıldığı dünyevi tutkuları ve entelektüel saplantılarını büyük bir açık yüreklilikle masaya yatırmış. Annesinin dindar bir Hristiyan olmasına rağmen gençliğinde yaşadığı sefahat dolu hayatı, retorik hocası olarak elde ettiği başarıların getirdiği kibri ve Manicilik gibi dönemin popüler felsefi akımlarına kapılışını da detaylarıyla aktarmış. Kitapta beni en çok etkileyen bölüm: Gençliğinde arkadaşlarıyla birlikte sırf günah işlemiş olmak için bir komşusunun armut ağacını yağmalamasını anlattığı kısımdı. Bu basit olay üzerinden Augustinus, günahın doğasını, kötülüğün anlamsız çekiciliğini ve insan iradesinin zayıflığını derinlemesine tahlil ediyor. Bu, eserin genel karakterini yansıtan bir örnektir de aslında: Kişisel bir anıdan yola çıkarak evrensel bir insanlık durumunu ve teolojik bir problemi aydınlatmak.
"Bu masalları kesinlikle Homeros uydurdu ve
…bir karanlık inceleme:
İtiraflar, insan ruhunun sadece gölgelerini değil, gölgelerinin altında biriken çamuru da açığa çıkaran nadir metinlerden biridir. Augustinus bu kitapta günahlarını anlatmaz; günahların içindeki arzusunu anlatır. Çünkü insanı kirleten şey yaptığı kötülük değil, kötülüğe duyduğu sıcaklıktır. İtiraflar’ın asıl ağırlığı burada başlar: Augustinus günaha karşı değil, günahın kendisine verdiği hazza karşı utanç duyar. Bu utanç, insanın Tanrı’dan değil, kendi çıplak gerçeğinden kaçtığını hatırlatır.
Bu metin bir dönüşüm hikâyesi değildir. Dönüşümün ne kadar acı verdiğinin hikâyesidir. Augustinus iyi olmakla değil, iyiliğin ona açacağı yarayla yüzleşir. Çünkü iyilik bir merhem değil, bir neşterdir. İnsanı keser, kabuğunu soyar. Kötülük ise insana dokunmaz — sadece izin verir. Augustinus iyiliği ararken bile kötülüğün sıcaklığını özler; çünkü karanlık insana yük bindirmez. Işık ister. Teslimiyet ister. Değişim ister. Ve insan, en çok değişmekten korkar. Bu kitap, bu korkunun ilahi yankısıdır.
Augustinus’un Tanrı arayışı aslında insanın kendinden kaçma tarihi gibidir. O, Tanrı’yı ararken kendi benliğinin duvarlarına çarpar. Kendisini sevmeyen, Tanrı’yı nasıl sevsin? Kendine tahammül edemeyen, sonsuzluğa nasıl yaklaşsın? İtiraflar’ın en ağır sorusu budur: “Beni senden ayıran günahım mıydı, yoksa kendime duyduğum tiksinti mi?” Augustinus’un cevabı ürpertici biçimde insancıldır: “Kendimden kaçmak için Tanrı’dan saklandım.”
Sonunda ortaya çıkan şey bir zafer değil, bir yüzleşmedir. Augustinus Tanrı’yı bulduğu için değil, kendini inkâr etmeyi bıraktığı için kurtulur. Işık ona huzur getirmez; ışık ona hakikat getirir. Ve hakikat, huzurdan daha ağırdır. Çünkü insan ışığın altında kirini görür, karanlıkta ise kirini unutabilir. İtiraflar, insanın unutuşla kurduğu sahte barışı
Yazar Hakkında
AugustinusYazar · 4 kitap
(13 Kasım 354/28 Ağustos 430)
Batı Kilisesi'nin ilk döneminin başlıca ilâhiyatçısı, M.S. 396-430 yılları arasında Roma Afrikası'nın Hippo piskoposu olan Augustinus İlkçağ Hristiyanlığının en büyük düşünürü sayılır. Yunan felsefesinin Platoncu geleneği ile Hristiyan öğretiyi kaynaştırmaya çalışmıştır.
Augustinus'un babası Patricius putperest, annesi Monica ise dinine bağlı bir Hristiyandı. Ondokuz yaşında Kartaca'da öğrenciyken, Çiçero'nun bugün kayıp olan Hortensius adlı denemesinin etkisiyle felsefeye ilgi duymaya başladı. Katolik Kilisesi'nin inançlarını felsefeye uzak bulduğu için Maniciliğe yöneldi. Çapkın bir gençlik döneminden sonra düşük tabakadan bir kadınla ilişki kurmuş olan Augustinus zaaflarına karşı duramadığı için evlenmesine göz yumulan sıradan Manici müritler arasına girebildi.
Augustinus'un bu "ışık dini"ne duyduğu ilgi uzun sürmedi. Yirmisekiz yaşında Kartaca'dan ayrılarak Roma'ya, oradan da Milano'ya gitti. Milano piskoposu Ambrosius ile tanıştıktan sonra Katolik öğretiye karşı beslediği önyargılar bir ölçüde sarsıldı. Ama Tanrı'nın varlığı, kötülüğün kaynağı ve niteliği gibi sorunlar, onda hâlâ çözüme kavuşmamıştı.
Yeni-Platonculukla tanışması bu sıralarda oldu. Yeni-Platoncu görüşler, Manicilikten aldığı, Tanrıya ancak bedenden uzaklaşarak dönülebileceği ilkesini pekiştirmişti. Onun için bu, öncelikle cinselliğin bağlarından kurtulmak demekti. Hristiyanlığa kesin dönüşü Milano bahçesinde kulağına gelen al ve oku (tolle, lege) buyruğuyla gerçekleşti. "Rab İsa Mesih'i giyinin ve şehvetler için bedenin tedarikini görmeyin" âyetini okuyunca son kuşkularından da kurtuldu ve 387'de Ambrosius tarafından vaftiz edildi.
Bazı Yapıtları: Hristiyan Öğretisi; İnanç, Umut ve Sevgi Üzerine; Vaazlar; Mektuplar; Tekvin'in İlk Üç Bölümü Üzerine Yorumlar; Mezmurlar Üzerine Açıklamalar; Gerçek Din Üzeri¬ne; Özgür İrade Üzerine; Vaftiz Üzerine; Doğa ve Kayra Üzeri¬ne; İsa'nın Kayrası ve İlk Günah Üzerine.
