0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·368 syf.·
2026 11. kitabı
Birkaç yıl önce mide kanseri sebebiyle aramızdan ayrılan, 2007 yılında Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 insanı arasında gösterilen Frans de Waal yalnızca önemli bilimsel çalışmalar yapmış bir primatolog değil; aynı zamanda etoloji ve evrimsel biyoloji üzerine yaptığı çalışmaları alan dışı okuyucuya son derece akıcı, anlaşılır ve samimi bir dille aktarabilen çağımızın önemli bilim insanlarından biri. Başta primatlar olmak üzere hayvanların duygu dünyasını, empati yetisini, topluluk ilişkilerini ve ahlak anlayışını anlattığı diğer kitapları ( 
İçimizdeki Maymun & 
Hayvanların Ne Kadar Zeki Olduğunu Anlayacak Kadar Zeki Miyiz? ) gibi 
Mama'nın Son Sarılışı da muazzam bir eser. Eserde, şempanzelerden/bonobolardan fillere, kuşlardan kemirgenlere ve yunuslara kadar uzanan örneklerle De Waal, hayvanların “duygusuz biyolojik makineler” olmadığını örnekler ve deneylerle öyle güçlü bir şekilde gösteriyor ki insan, kitabı okurken bilimin yıllardır bize dikte ettiği kimi fikirleri yeniden tartmak zorunda kalıyor.
AMA… Kitabın Sander Yayınları'ndan çıkma Türkçe baskısını KESİNLİKLE AMA KESİNLİKLE tavsiye etmiyorum. (Bildiğim kadarıyla başka bir çevirisi de henüz yok. Umarım Metis Yayınları bu son derece değerli esere el atar.)
Gülsüm Arıkan’ın çevirisi gerçekten FELAKET seviyesinde. Sorun yalnızca birkaç kötü tercih değil; terminoloji bilgisi, bağlam okuması ve Türkçe sentaks ciddi şekilde dağılmış durumda. Öyle ki “nuclear family” ifadesi, “çekirdek aile” yerine “nükleer aile” olarak bırakılmış; sırf bu bile çevirmenin metne yaklaşımın ne denli mekanik ve metnin bağlamından kopuk olduğunun çarpıcı bir örneği. “ötücü kuşlar, yavrularının” ifadesinin “ötücü kuşlar, civcivlerinin” diye çevrilmesi ise çevirmenin, biyolojik/zoolojik terminolojiye hâkimiyet eksikliğini açıkça gösteriyor; çünkü burada mesele yalnızca kelime değil,
İçimizdeki Maymun & Hayvanların Ne Kadar Zeki Olduğunu Anlayacak Kadar Zeki Miyiz? ) gibi Mama'nın Son Sarılışı da muazzam bir eser. Eserde, şempanzelerden/bonobolardan fillere, kuşlardan kemirgenlere ve yunuslara kadar uzanan örneklerle De Waal, hayvanların “duygusuz biyolojik makineler” olmadığını örnekler ve deneylerle öyle güçlü bir şekilde gösteriyor ki insan, kitabı okurken bilimin yıllardır bize dikte ettiği kimi fikirleri yeniden tartmak zorunda kalıyor.
AMA… Kitabın Sander Yayınları'ndan çıkma Türkçe baskısını KESİNLİKLE AMA KESİNLİKLE tavsiye etmiyorum. (Bildiğim kadarıyla başka bir çevirisi de henüz yok. Umarım Metis Yayınları bu son derece değerli esere el atar.)
Gülsüm Arıkan’ın çevirisi gerçekten FELAKET seviyesinde. Sorun yalnızca birkaç kötü tercih değil; terminoloji bilgisi, bağlam okuması ve Türkçe sentaks ciddi şekilde dağılmış durumda. Öyle ki “nuclear family” ifadesi, “çekirdek aile” yerine “nükleer aile” olarak bırakılmış; sırf bu bile çevirmenin metne yaklaşımın ne denli mekanik ve metnin bağlamından kopuk olduğunun çarpıcı bir örneği. “ötücü kuşlar, yavrularının” ifadesinin “ötücü kuşlar, civcivlerinin” diye çevrilmesi ise çevirmenin, biyolojik/zoolojik terminolojiye hâkimiyet eksikliğini açıkça gösteriyor; çünkü burada mesele yalnızca kelime değil,
Onun için ne anlama geldiğini bilmesem de bir ahtapotla arkadaş olmak, bana dünyamızın ve içindeki yaşamların kavrayabileceğimizin ötesinde tonlarla parladığını ve hayal edebileceğimizden çok daha canlı, çok daha kutsal olduğunu göstermişti.
Sayfa 137 - Sander Yayınları
İnsanlar örümcek korkusu ile doğmazlar -her türlü psikolojik test bunu kanıtlamıştır- ancak araknofobi, edinilmesi son derece kolay bir fobidir. Bir çocuğa veya bir hayvana zararsız bir çicek de dahil olmak üzere her şeyden korkmasını öğretebilirsiniz. Ancak deneylerde, insanların ve maymunların bir örümcek veya yılandan korkmayı, bir bitkiden korkmayı öğrenmelerinden çok daha hızlı öğrendikleri kanıtlanmıştır.
Sayfa 66 - Sander Yayınları
Muhtemelen kalıtsal bir gurur duygusu içerisinde, memelilerin en gelişmiş ve başarılı hayvan grubu olduğunu düşünürüz. Ancak bu konuda yanılırız. Sadece 5400 tür ile memeliler çeşitlilik konusunda balıkların, kuşların, sürüngenlerin ve amfibilerin oldukça gerisinde kalmıştır. Üstelik bu 5400 türün neredeyse yarısını kemirgenler oluşturur. Sıçanlar, fareler, tarlafareleri ve sincaplar var olmasaydı, memelilerin dünyadaki yaşama katkısı acınası düzeyde az olacaktı. Yine de bu gruba dahil olan türlerden biri, hepsinden daha fazla etkili olmayı başarmıştır: Biz.
Sayfa 62 - Maya Kitap
