Ne acaib bir zamandır hiç yaranım kalmadı Yariğarım çıktı ağyar hiç gümanım kalmadı
Gül gibi güldükçe güller açılırdı bir zeman Ağlamadan ğayri şimdi hiç emanım kalmadı
Bir onulmaz derde düştüm asla yoktur çaresi Aki-ü fikrim bitti gitti izanım kalmadı
Bir acaib rüzigar esti bahar-i ömrümde Erdi hizan gönlüme hiç hoş zemanım kalmadı
Etmedin bahtım bana yar ey felek nettim sana Tayyar böyle zulm olur mu hanümanım kalmad