Yalnızım. İnsanların çoğu evlerine gitti; radyo dinleyerek,akşam gazetelerini okuyorlar. Pazar günü ağızlarında bir kül tadı bırakarak sona eriyor ve şimdiden pazartesiyi düşünüyorlar. Ama benim için ne pazar ne pazartesi var. Benim payım düşen düzensiz bir biçimde geçip giden günler ve bunun gibi bir anda ortaya çılıveren parıltılar..
Ben artık Bruno'nun yaşadıklarından uzak bi hayat yaşayamam. En sevdiğim kitaplardan biri olarak şimdiden kütüphanemde yer edindi. Tavsiye etmeme dahi gerek yok kesinlikle okunmalı...