O hengâmeli yolları, o dostluk şarkılarını, o sıcak temasları, gelişigüzel ara paslarını, sırtını dayadıklarını, güzel şeylerin hırs karışmamış yanlarını unutmak ne acıdır.
21. yüzyılın robotu olmak, hiç arkasına bakmamak. O erik ağaçlarının üstüne çıktığı günü unutup, küresel bir makineye dönenler ne kötüdür.
Egosunun zincirine takılanlar ne âcizdir. Çıktığı kapıları, örttüğü yorganları unutanlar ne muhtaçtır maneviyata...