Yaşarken, kendimin farkında bile olmadığım o anlarda dışarıdan böyle mi görünüyordum? Başkalarının nezdinde, kendim sandığım kişi değil aynada ansızın karşıma çıkan o surettim ben. İlk gördüğüm anda tanıyamadığım o kişiydim. Hiç düşünmediğim bir anda baktığım için sadece bir anlığına görebildiğim ve bunun haricinde yaşarken göremeyeceğim o yabancıydım. Yalnızca başkalarının görüp tanıyabileceği; benimse göremeyeceğim bir yabancı.
Yaşarken kendimi eylemlerinde kendime yansıtamaz, kendimi başkalarının gördüğü gibi göremez ve bedenimin karşısına geçip, yaşayışımın başkalarınca gözlemlenen haline bakamazdım. Aynanın karşısına geçtiğimde, sanki içimde bir tutukluk oluyor; doğallığım yitiyor, hesapsız ve içten mimiklerim sona eriyor, hareketlerim bana yapmacık gibi görünüyordu.
Yaşadığımı göremiyordum.