Çağla
@caglaxc
124 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Bir kral, üç lord, bir yemin: Her şeyi unutup sadece öğrenmeye adanmak.
Ne var ki, hayat başka planlar yapar. Tam da o anda Fransa prensesi ve güzel nedimeleri gelir. Aşk da gelir. Ve yeminler, tıpkı bir sonbahar rüzgarında dökülen yapraklar gibi birer birer düşer.
İşte Shakespeare burada çok zekice bir oyun oynuyor. Aşkı, yeminleri, gururu ve bilgi aşkını tiye alıyor. Karakterler arasında geçen diyaloglar bazen şiir gibi, bazen ise komik bir satranç oyunu gibi. Ama perde kapanınca geriye kalan his:
“Peki bütün bu çaba ne içindi?”
Yüreği ağırlaşınca dili hafif olmuyor insanın.
Gözyaşlarımın her damlası seni taşıyor benliğime
Sen geçiyorsun kalp ağrılarının üzerinden zaferle.
İyi bak içimde sel gibi taşan gözyaşlarıma
Benim acılarımdan doğuyor senin görkemli parlaklığın .
Bana çınar gibi gelen duygularım, boynu eğik söğüde benzeyebilir sende.
En sevdiğim kitaplardan vazgeçtim, gözlerini kitap yaptım kendime,
Çünkü yaşamın bütün zevkleri, bilginin kavradığı her şey senin gözlerinde.
Eğer bilgi bir hedefse, seni bilmek her şey için yeterlidir;
Seni övebilecek olan ancak iyi eğitim görmüş bir dil olabilir,
Sen cennete layık bir varlıksın, ne olur bağışla bu hayranını sevgilim,
Cennetin övgüsünü kazanmış birine böyle dünyevi sözler ettiğim için.
Eğer aşk yeminimi bozuyorsa, nasıl yemin edebilirim aşkıma?
Güzelliğe adanmamışsa bir yemin, nasıl bağlı kalabilirim andıma?
Kendime olan yeminimi bozsam bile, sonsuza dek bağlıyım ben sana