Çağla
@caglaxc
124 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
İç çekiyor, geceleri uyumuyor, onu düşlüyorum
Ve onun için dua ediyorum!
Her neyse.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Lyubov Andreyevna, iflasın eşiğindeki ailesiyle birlikte, evi ve vişne bahçesini satmak zorunda kalır. Bu bahçe, geçmişin; çocukluk anılarının, eski ihtişamın sembolüdür. Ancak dünya değişmektedir. Artık köleliğin kalktığı, işçi sınıfının yükseldiği, aristokrasinin yerinden olduğu bir zamandayız. Bahçeyi satmak, sadece bir mülkten vazgeçmek değil; aslında bir çağı uğurlamaktır.
Çehov bu oyunu bir komedi olarak tanımlasa da, bu gülümsemelerin ardında ezici bir hüzün yatıyor. Kahkahalarla örtülmeye çalışılan iflaslar, anılarla sarhoş edilen akşamlar, satılmak zorunda kalınan bir geçmiş… Vişne Bahçesi aslında bir veda mektubu. Hem aristokrasiye, hem eski Rusya’ya, hem de geçmişin hayaletlerine…
Bu yalnızca bir bahçenin hikâyesi değil. Geçmişle vedalaşamayan herkesin, bir dönemin yok oluşuna tanıklık eden herkesin, değişime direnen ama içten içe onun kaçınılmaz olduğunu bilen herkesin hikâyesi.
Bazı bahçeler kesilir, bazı evler yıkılır, bazı melodiler susar… Ama o vişne ağaçlarının sesi, kalbimizde bir yerlerde hep çınlamaya devam eder.
“Zaman geçer… ama bazı veda sesleri kulağımızdan hiç silinmez.”
Vişne Bahçesi tam olarak böyle bir ses.
İnsanlık, sahip olduğu güçleri yetkinleştirerek ileriye doğru gidiyor. Onun bugün akıl erdiremediği şeyler, bir zaman gelecek, elle tutulurcasına anlaşılır olacaktır; fakat çalışmalıyız, gerçeği arayanlara tüm gücümüzle destek olmalıyız.
