yıldızlar damlıyordu parmak uçlarından
kısa kirpiklerine ne kızlar asılı
elektrik çıtırtısı yok gibi saçlarından
yüzünde görünmez bir şiir yazılı
bir türlü anlaşılamadı nedeni nasılı
belki bir çağrışım işlenmemiş suçlarından
gülümsemesi bile ne kadar acılı
sanki gözyaşları dudaklarından
bu dünyaya ait her yanlışa meraklı
yanılgılar üretiyor uzlaşmazlığından
kendini çok dağıtmış herkesten alacaklı
uykuları kilitli koyu baş ağrısından
yalnızlığa saklanması kaçıp dünyalılardan
çünkü duygusallığı onlardan farklı
soluğu tıkanıyor ve lazer tabancasından
soğuk bir intihar ki hani içinde saklı
Attilâ İlhan
Kadını hilkaten kendi dununda görmekle erkek yükselmiş olamaz. Çünkü beşeriyetin yarısı âli yarısı adi sayılamaz...Erkek kendinde nispeten büyük bir hilkıyet görüyorsa o büyüklüğü doğuran kadındır. Erkekle kadın arasında paylaşılacak büyük küçük şeref yoktur. İkisi de bir Allah'ın yapısı, ikisi de bir dünyanın sekenesi, ikisi de beşeriyetin birer membaıdır. İkisi hilkatin birer rüknüdür. İkisi de hayatın iki cazibe kutbudur.