“Taçlı, denizin kokusuyla karışan akşamın kızıllığı içinde bana gülümsemiş ve sormuştu:
-Cennet nedir Kamber Can!
-Sevginin hüküm sürdüğü kalptir efendim!...
-Peki cehennem nedir?
-Sevgisiz bir kalp cehennemin ta kendisidir!...”
“Seven, işin başlangıcında sevgiliye ilişkilendirilen , ona benzeyen her şeye ilgi duyuyor, benzemeyenleri bile ona benzetiyor, bundan haz alıyordu. Mecnun dağda tuzağa ayağını kaptırmış bir ceylan görünce onun gözlerini Leyla’nın gözlerine benzetmiş, sırf bu yüzden Avcı’yı bekleyip diyetini ödeyerek Ceylan’ı serbest bırakmıştı. “Niçin böyle yaptın?” Dediklerinde ise “Leyla’ya benzeyen birine zulüm yaraşık değildir!” Cevabını vermiştir . Mecnun o vakit Leyla’nın aşkının henüz başlangıcında olduğu için böylesi davranmıştı. Çünkü sevgi Kemale erince seven, mükemmelliğin yalnızca sevgilide olduğunu fark eder ve artık ona benzer bir şey bulamaz.”