Edebiyat ilmeği
@calci
206 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
"Yalnızlık içinde geçen yıllar, dünyayı böylesine dayanılmaz kılabilir mi? Manastırdan, inzivadan çıkıp yeniden dünyaya dönmektense, kendini öldürmeyi yeğleyebilir mi insan?"
Beni zaten kimsenin anlamadığını, kim olduğumu ve beni şunu ya da bunu yapmaya iten şeyin ne olduğunu kimsenin bilmediğini hissederdim hep. Ve biliyor musun, eğer seni anlamıyorlarsa, senden hesap da soramazlar. Mahkeme de hesap soramadı benden. Ama ölüler sorabiliyor. Onlar anlıyor. Bunun için orada bulunmuş olmaları bile gerekmiyor, ama yanıma geldiklerinde çok iyi anlıyorlar. Burada, hapis- te çok geldiler bana. İstesem de istemesem de, her gece geli- yorlardı. Mahkemeden önce, gelmek istedikleri zaman onlarını başımdan atabiliyordum henüz.”
Tarih yazmak, geçmişle şimdiki zaman arasında köprüler kurmak, her iki sahili de gözlemlemek ve her iki kıyıda da etkin olmak demektir.
Ebeveyne karşı beslenen sevgi, insanın sorumluluğunu taşımadığı tek sevgidir.
Ama cellat da idam mahkûmundan nefret etmez, yine de asar onu. Ona böyle emredildiği için mi? Böyle emredildiği için mi yaptığını düşünüyorsunuz? Şu anda size emir ve itaatten söz ettiğimi, kamplardaki muhafızların emirlere itaat etmek zorunda olduklarını anlatmak istediğimi mi sanıyorsunuz?" Aşağılayıcı bir tavırla güldü. "Hayır, ne emirden ne de itaatten söz ediyorum. Celladın yaptığı emirleri yerine getirmek değildir. İşini yapar o, astığı insanlardan nefret etmez, onlardan intikam almaz, yoluna çıktıkları, kendisini tehdit ettikleri ya da saldırdıkları için öldürmez onları. O insanlar celladın umurunda bile değildir. Öylesine umursamaz ki, öldürebilir de, öldürmeyebilir de.