Kadın: "Evet. En hüzünlü kitaplardan bile daha hüzünlü hayatlar vardır."
"Evet, öyle. Bir kitap ne kadar hüzünlü olursa olsun bir hayat kadar hüzünlü olamaz."
“Tanrım, bu çocukları kutsayın. Suçları her ne ise onları bağışlayın. İğrenç dünyada kaybolmuş kuzular, bunlar soysuzlaşan çağımızın kurbanları, ne yaptıklarını bilmiyorlar. Onların çocuk ruhlarını kurtarma
nız için size yalvarıyorum, merhametiniz ve sonsuz iyiliğinizle kurtarın onları.
Bir adam: "Sen kapa çeneni. Kadınlar savaşta bir şey görmediler."
Kadın: "Görmediler mi? Salak! Bütün yük, keder bizde: Çocukların beslenmesi, yaralıların bakımı. Savaş bitince siz hepiniz kahraman oluyorsunuz. Ölünce kahraman, gazi olunca kahraman, malûl olunca kahraman. Bu yüzden savaşı siz erkekler yarattınız. Sizin savaşınız bu. Siz istediniz, dövüşün öyleyse, kı çımın kahramanları.”