"Diyorum ki, savaş kararı alacak olan liderin, mesela George Bush' un, bu kararı almak için bir çocuğu elleriyle öldürmesi şartı konsa. Nasıl olsa binlerce çocuğun idam kararını imzalıyor, bunu yapmak için tek bir çocuğun canını alması gerekse. İyi olmaz mı? Çünkü kendileri sıcacık ofislerinde bir imza atıyor, bir damla kan bile görmeden yaşıyorlar."
Oysa biz, yıllardır geçmiş hikayelerimize ebeveynlerimizin merceğinden baktık ve onlara empatiyle yaklaştık. Onların yapamadıkları veya yaptıkları için anlayış gösterdik, mazeretler ürettik, haklı çıkardık ancak bu hikayedeki çocuğun başına neler geldiği ile pek ilgilenmedik.
Üç ya da beş yaşında bir çocuk, " Ben sizin ebeveynlik tarzınızı beğenmiyorum. Bunları hak etmiyorum, bana bu şekilde davranamazsınız, o yüzden çekip gidiyorum. Kendime başka ebeveyn bulacağım!" diyemeyeceği için, savunma mekanizmaları ile durumu katlanılabilir hale getirmeye çalışırlar. Algılarını değiştirirler. Zaten bunu diyebilecek olsalardı acaba ebeveynler çocuklarına böyle davranmaya devam edebilir miydi?