biz seninle yanyana
yaz kış demeden kilometrelerce yol yürüyen
ancak birbirine değemeyen elektrik telleri.
umudumuzu kaybetmemek için kuşları ağırlıyoruz,
topraktan kuvvet alıyoruz.
sen ellerimi kıyılara çarpan dalgalar gibi tutuyorsun
seninle gelen her şey seninle tekrar gitmeye mahkum.
kalbimin derinlerinde hiç sönmeyen bir meşale var
kuşlar kadar tedirginim seni severken
kuşlar kadar uzak, kırılgan
içimde kendisini asan bir insanın
bu koca hayatta kendisine ancak ayırabildiği
o tabure boşluğu
dışımda müphem.
ama yine de senin boynun çok güzel
bir karıncaya, bir sancağa, kancaya takılan bir balığa
yol vermek gibi güzel.