Heyhat, bir feryat!
Dünden kalma harabat gönlüme
Hüküm vuku buldu, dondu kâinat;
Avuçlarımda sessizce sönüyor hayat.
Sözüm geçmiyor artık dünyaya;
Dinmiyor ne rüzgâr ne de sağanak.
Dudağımın kıpırtısı yetmiyor;
Çiçek, bir yudum suya tenezzül etmiyor...
Devrildi üzerime mezarımın taşı,
Bir Fatiha bulmuyor artık yangınımı.
Yok bir seyranım, acı bir soluk;
Yalnızca bu derin, bu dipsiz boşluk.
| Cânfersâ, 12 Mayıs 2026.