Can Can
@cann21
11 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Yüzümde en sevmediğim şey gözlüklerim ama diğer insanların bilmediği iyi yanları da var. Gözlüklerimi çıkarıp uzaklara bakmayı severim. Her şey rüyada gibi puslu görünür ya da zoetrope· gibi - muazzam bir şey. Kirli hiçbir şeyi göremem. Sadece büyük boyutlu şeyler, canlı güçlü renkler ve ışıklar ulaşır gözüme. Gözlüğümü çıkarıp insanlara bakmayı da severim. Etrafımdaki tüm yüzler nazik, güzel ve güleç görünür. Hem gözlüğümü çıkardığımda asla insanlarla kavga etmeyi düşünmem, kötü söz söylemeyi istemem. Sadece boş boş bakarak sessizce dururum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·64 syf.·
2025 42. kitabı
Söyleyeceklerin bittiğinde, pencereye yasladım başımı, içimde bir acı kaynıyordu sanki kaynadıkça, ağzımdan burnumdan dumanlar çıkıyordu. Cam buğulanıyordu. Artık camın buğusuna bile adını yazmıyordum. Oysa severdim, otobüs
camına, pencerelere, banyodaki duş kabinine, aynanın buğusuna bile adını yazardım. O gün fark ettim ki, parmağım kımıldamadı. Bu hissizliği uzun süre korudum. “Sen de yap” diyenler çok oldu. “Sen de onun canını yak.” İntikam; taş atana taş atmak değil, taş atanı unutmak, atılan taşı saklamaktı benim dünyamda. Öyle yaptım. Göğsümün ortasına, kalbimin durgun sularına atılmış o taşı, hayali bir yakut gibi boynuma taktım. Üzerine tırnağımla iki çift laf kazıdım. Güneşe doğru tutunca daha net okunuyor: “Güvendiğiniz dağlara kar yağdığında, üzülmeyin. Kıç üstü oturun ve sessizce aşağı doğru kayın. Bahan görene kadar...”
