cansu karagoz
@cansukaragozz
Şu anda okuduğu kitap
kitabi okurken baslarda ana karakterimiz sedat yuzunden cokca sıkıldım. bana gore oldukca antipatik bir karakter. fakat ilerlerken dikkatim arastirmaya ve kanitlara toplandikca keyif almaya basladim. uzun suredir ahmet umit okumadigimdan olsa gerek kitabin sonundan etkilendim. yazar her zaman oldugu gibi romanin tamamından parcalar alarak guzel bir sonuca baglamis. kaptirip giderken bu ipuclarini yakalamayi hala ogrenemedim ama sonuna dair bir tahminim olmasa bile okumaktan zevk aliyorum. bir de baskomser nevzat serisinde sık sık rastladigimiz 'emektar renault'un cikis noktasini goruyoruz bir nevi sedat'in araciyla -nasil tasvir edildigini su an unuttum-. yine yazarin ileride bolca kullanacagi detaylar da ilk romanindan itibaren kendini belli ediyor, bunlari hissetmek cok keyif verdi.
Reklam
Yine ihtiyacım olan bir zamanda şans eseri denk geldiğim bir romanla birlikteydim bu günlerde. 'Dokunmadan', ismi aksine Nermin Yıldırım'ın bana derinden dokunduğu bir kitap oldu. Geçmişi neredeyse tamamen zihninden silmiş biri olarak durup anımsamaya çalışmamı sağladı. Yazarın da dediği gibi anılarım, yaşadıklarımın yalancısı; ama onları hatırladığım haliyle seviyorum ben.
Üslubuyla, mizacıyla fazlasıyla kendimden buldum bu kitabı. En sevdiğim detay ise çok gündelik, tabiri caizse basit diyebileceğim, üzerine durmayı düşünmeyeceğim kavramların yazar tarafından edebileştirilmesi. Tatlı sert diyebileceğim bir tonda olan, okurken çok keyif aldığım bir eserdi.
Son olarak kitap bana çok sevdiğim bir film olan Past Lives'ı hatırlattı, eklemek istedim :)
