umut
@cantatarbey
kitap dili ve edebiyatı
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, mal mı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mi olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş kurşun olamaz mı?
Size siz olmayı diliyorum
Size, bitmeyen rüyalar ve
Birkaçını gerçekleştirme isteğini diliyorum
Size, ne sevmek gerekiyorsa sevmenizi
Ve ne unutmak gerekiyorsa unutmanızı diliyorum
Size tutkular diliyorum
Size sessizlikler diliyorum
Size kuşların cıvıltılarıyla uyanmanızı
Ve çocuk kahkahaları diliyorum
Size, ilgisizliğe ve zorluklara
Çağımızın olumsuz erdemlerine dayanmanızı diliyorum
Size, özellikle siz olmanızı diliyorum
Şiir denince aklıma gelen ilk isimdir: Nazım Hikmet.·2086 syf.·
10/10
2025 960. kitabı
Bu kitap yalnızca bir şiir derlemesi değil bir ömrün direnişi, hasreti, sevgisi ve insanlığa dair umutlarıdır. Sayfaları çevirdikçe sadece kelimeler değil, bir kalbin içi dökülüyor önünüze. Her şiir insanı bir başka yerinden yakalıyor; ya bir çocuğun gözünden, ya bir mahpusun duvarından ya da yüreği yorgun ama inancı dimdik bir halkın içinden. Çünkü o, insanı anlatırken hiçbir zaman yalnızca kendini anlatmadı. Nazım’ın kalemiyle yazılmış her dize kendi iç dünyamızın yankısına dönüşüyor bir yerden sonra. Kitap devasa bir külliyat gibi görünse de aceleyle okunacak bir şey değil. Her şiirin durup sindirilmesi hatta bazen dönüp tekrar tekrar okunması gerekiyor çünkü bazı dizeleri yutmak kolay değil. Özellikle ölüme ve acıya yazılmış şiirlerinde kelimeler boğazda düğümleniyor. Öyle anlar oluyor ki, kitap elinizde ama gözleriniz başka bir yere dalıyor, Nazım’ın öfkesini ve sevgisini taşıyan o kelimeler uzun süre kalıyor içinizde.
Nazım Hikmet’in şiirlerinde yaşadığı çağın sancısını ve gelecek güzel günlere olan umudunu bir arada buluyorsunuz. Ne sadece karanlık, ne de tamamen aydınlık. Evet bu kitap sadece okunmaz; yaşanır. Her dizede başka bir insana başka bir döneme ve en çok da kendine rastlar insan ve sonunda, Nazım Hikmet yalnızca büyük bir şair olarak değil, yaşadığı her anın hakkını veren bir insan olarak kalır yüreğinizde.
Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin
Sayfa 1885
Gözlerim yollarda beklerim seni
Koyu karanlıklar üzüyor beni
Saatler geçiyor gelmedin hâlâ
Semada yıldızlar o gelmez diyor
Ruhum bu hitapla bezgin eriyor
Kalbimi acı bir şüphe bürüyor
Saatler geçiyor gelmedin hâlâ
Gördün mü sen onu doğan ay söyle
Öldürüyor beni beklemek böyle
Saatler geçiyor gelmedin hâlâ
Sayfa 1884