Merve Karakaya
@captainpathology
Bu profil benim kendimi takip ediş alanım olup hiç bir kaygı gütmemektedir..
Lisans
İstanbul
76 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Canım arkadaşım Aysentileye teşekkür etmek isterim öncelikle çünkü bu kitabı sıkı bir Rowling hayranı olduğumu bildiği için almıştı.. İyi ki almış çok beğendim
Okurken çocuk kitabı hissiyatı veren ama aslında içinde çok güzel mesajlar barındıran harika bir masal.. Rowling'in kitapları genel olarak böyle gerçi. (Boş Koltuk hariç onu hiç sevmemiştim)
Bana biraz George Orwell'ın Hayvan Çiftliği'ni anımsattı. Verdiği mesajlar, göndermeler sebep olmuş olabilir tabi buna. Ama sorguluyorsunuz okurken ve karakterleri kendi yaşamınızdaki insanlarla bağdaştırıyorsunuz. Ben eğer bir kitap bana bunu yaptırabiliyorsa başarılı buluyorum. En güzeli de 10 yaşındaki bir çocuk bu kitabı okuduğunda dürüst, adaletli, iyi bir insan olmayı öğütlediğini düşünürken genç ve orta yaşlardakiler için farklı mesajlarlar bulucak kitapta. Masal kitabı belki evet ama her yaşa hitap edebiliyor olmasını sevdim.
Cibran'a karşı anlamsız bir tepkim olmuştur hep. Üç kitabını büyük hevesle alıp ilkini okurken ruhum sıkılmıştı. 50 sayfa kitap nasıl bitmez bir türlü anlam verememiştim. Çok fazla mübalağa yaptığı için belki de bilemiyorum. Bu kadar süslü cümleler de kurma ama amcacım diye diye okudum. Ya da bazen yanlış zamanlarda yanlış yazarlarla yola çıkıyorum ve sonunda kötü yolculuk yapmış oluyorum. Halbu ki yolculuğun kötü olması değil zamanın yanlış olmasıymış sebebi. Kırık Kanatlardan sonra Ermiş ve Ermişin Bahçesini keşke almasaydım demiştim. İlk kitabın üzerinden yıllar geçti ve ben ha gayret diyerek başladım buna. Kesin yine bitmez ama bir daha deneyeyim dedim. HER SATIRINI ALINTI YAPABİLİRDİM. PAYLAŞMAK İSTEDİĞİM O KADAR ÇOK YER VAR Kİ.. KENDİME ÇOK KIZGINIM. ÖNYARGILARIMDAN VAZGEÇMEYİ ÖĞRENMELİYİM. Diline gelince hala çok süslü olduğunu düşünüyorum. Ama yıllarca içimdeki bu anlamsız tepkiyi hakedecek kadar değil.
Başlığının aksine bilgi bilgi bilgi sıkıcı bilgi bilgi... diye başlayıp devam edeceğini düşündüğüm, sonrasında bir hikaye ile yazarın vermek istediğini okuyucuyu asla sıkmadan verebildiği bir kitap olduğunu düşündüm. Kitabın arka kapağında beğenmezseniz yayın evi tarafından para iadesi yapıldığı yazabilecek kadar iddialı bir kitap.
10 bölümden oluşup nasıl ideal bir lider olmanızı karakterlere hikayeler yaşatarak anlatmış. Her bölümde farklı bir noktaya değinmiş. Vermek istediği tüm bilgiyi asla sıkmadan, yükleme yapmadan okuyucuya verebilecek kadar başarılı.
Bir çırpıda okuyayım da bitsin demeyin çünkü kesinlikle öyle olmuyor. Çünkü kitabı son noktasına varana kadar okuduğunuzda dahi kitap bitmiş olmuyor.
Beklenen mektup geldi mi?
Albay emekli mi?
Karısı açlıktan mı yoksa astımdan mı öldü?
Ve horoz kazandı mı?
Sayın Marquez "Elinin körü" diye kitap mı bitirilir allasen. Ben daha okuyacakmışım bu işin sonu gelecekmiş gibi devam ederken boş sayfalarla karşılaştığımda yaşadığım ufak çaplı şok dalgası sinir bozucu olsa da hoşuma gitmedi de değil. Yazarın üzerinde düşünebileceğim bir şeyler bırakması, beğenmediğim sonlardan daha fazla tatmin ediyor beni nedense. İçimden bir his bu kitap nasıl biterse bitsin tatmin olmayacaktım gibi de düşünüyorum. Sanırım yazar da aynı şeyi düşünmüş ve pek de hoş olmuş.
Genel anlamıyla kitabı beğendim. Dili akıcı ama konusu itibariyle olaylar durağan da gitse merak duygusundan ötürü sürükleyiciydi. Bir sonraki sayfayı nasıl bir aksilik olacak diye çevirirken hiç bir aksilik olmayan (maaşın bağlanmaması durumunu aksiliten saymıyorum yahut gelmeyen mektupları) kitapta neden böyle hissettiğinizi anlayamıyorsunuz. Ya da ben anlayamadım anlayan varsa anlatabilir dinlerim :)
Günümüz sosyalist yazarlarının üzerinde sıklıkla durduğu bir konuyu Orhan Pamuk da işlemiş diye düşündüm kitabı okuduğum süre boyunca. Baba- oğul katilliği. Ahmet Ümit de Sultanı Öldürmek'de değinmişti bu duruma. Tabi ki aynı şekilde ve aynı hikayelerle değil fakat bana fazlasıyla o romanı anımsattı diye başlamak istiyorum.
Kırmızı Saçlı Kadın'dan nefret ettim. Aslında Gülcihan'dan nefret ettim de diyebilirdim ama kitabın mı yoksa Gülcihan'ın mı bana bunları hissettirdiğini şu an için tam olarak kestiremiyorum. III. Kısım annesi ve oğlunun masumiyetini kesinlikle ispatlamadı benim için. Ahh Cem ne üzüldüm senin için. Ve Ayşe çok üzgünüm.. Bu hikayenin mağduru varsa kesinlikle onlardı ve final bölümü benim için Kemal Sunal'ın ben buraya neden çıktım dediği o meşhur sahnesinden fazla anlam taşımadı gözümde.
Sanırım hikayeyi de çok sevmemiş olabilirim çünkü; Ahmet Ümit'in o uzun romanında o kadar çok okumuştum ki bunu beni çok etkilemedi diyebilirim. Ama şunu da söylemeliyim ki dilini çok beğendim. Fazlasıyla akıcıydı. Kitap sizi sürükleyip gidiyor ve durmak istemiyorsunuz. Ve ben ne kadar sevmemiş olsam da cesur bir konu üzerine yazmıştı. Çok büyük takdir ettim.
Bence okuması oldukça keyifli bir kitaptı. Beğenmememin tek sebebi uzun süredir aynı konu hakkında birden fazla kitaba denk gelmiş olmam diye düşünüyorum. Bir sene sonra okumuş olsaydım eğer daha heyecanlı bir inceleme yazarmışım gibi hissediyorum nedense.
