o an çok yorgun olduğumu hissettim. kurduğu cümleler beni eskilere götürmüş ve verdiğim mücadeleleri aklıma getirmişti. sadece bunları yeniden düşünmek bile kendimi ölüm döşeğinde yatan bir yaşlı gibi hissetmeme yetmişti. ben yazmak istemiyordum. hiçbir şey istemiyordum. dünya üzerinde yapılacak işlerim bitmişti. düşündüğüm her şeyi denemiştim. şimdiyse sakin bir şekilde ölümü beklemek istiyordum. zihin yolculuğumun son aşamasındaydım. dünyanın en güzel sanat eserini yaratıp on dakika seyrettikten sonra yakan bir ressam gibi ben de keşfettiğim düşünce cennetimi tasfiye ediyordum.
"..." biz herkes olduk. kendimize en büyük acıları ve zevkleri tattırdık. ve artık ölüyoruz. bunu fark etmiyor musun? en yukarıdan aşağı düşüyoruz. "..." insanlığımızı, ahlakımızı, dünyayı çok uzun zaman önce yok ettik... hissediyorum. şimdi sıra anılarımızda ve hayallerimizde. kafatasımızın içini süsleyen bütün bildiklerimizde. her geçen saniye eksiliyorlar.