Sirius
@catesmart
心の平和
･ ｡
☆∴｡ *
･ﾟ*｡･
･ *ﾟ｡ *
･ ﾟ*｡･ﾟ｡
☆ﾟ･｡°*. ﾟ
* ﾟ｡·*･｡ ﾟ*
ﾟ *.｡☆｡ ･
* ☆ ｡･ﾟ*.｡
*
Diş protez teknikeri.
Mezun
İstanbul
İstanbul, 27 Mart
167 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Puan vermedi
İnsanın en büyük yorgunluğu her şeyi kontrol etmeye çalışmak. Kitap aslında bırakmayı anlatıyor ama pes etmek anlamında değil. Daha çok kendinle, geçmişinle, insanların davranışlarıyla, hayatın akışıyla sürekli kavga etmeyi bırakmayı anlatıyor. Çünkü insan her şeye direnince sertleşiyor, sertleştikçe kırılıyor. Kitabın ana fikri de tam burada başlıyor. Bazen iyileşmek savaşarak değil, kabullenerek oluyor.
Hayatla sürekli kavga ederek huzur bulunmuyor. Her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça insan kendini kaybediyor. Bazen en büyük güç, geri çekilmek. En büyük olgunluk ise bazı şeyleri sorgulamadan kabul edebilmek. Çünkü her savaş kazanılmak zorunda değil. Bazı savaşlar sadece insanı tüketiyor.
Akışına bırakmak aslında umursamamak değildir. Kendini hayatın önüne siper etmeyi bırakmaktır.
Sessizce...
Sessizlik Ama boş bir sessizlik değil. İnsanların söyleyemediği şeylerin sessizliği. İçine attığı yorgunlukların, korkuların, kırgınlıkların sessizliği. Bu yüzden kitap bana şunu düşündürdü: İnsan bazen dünyanın gürültüsünden değil, kendi zihninin bitmeyen savaşından yoruluyor. Sürekli güçlü olmaya çalışmak, her şeyi düzeltmeye uğraşmak, herkesi anlamaya çalışmak… Bir noktadan sonra ruh yoruluyor. Çünkü bazı şeyler çözülmez, sadece geçer. Bazı insanlar değişmez. Bazı soruların cevabı yoktur. Ve insan bunu kabul ettiğinde hafiflemeye başlar.
İnsanları anlamak iyi bir özellik değil, aslında bir beceri. Ve en ilginci, bu beceri doğuştan gelen bir şey olmak zorunda değil, geliştirilebiliyor. Ben hep empatiyi daha çok hissetmekle ilgili sanıyordum ama kitap bana bunun aynı zamanda bilinçli bir çaba olduğunu gösterdi.
Empati dediğimiz şey sadece seni anlıyorum demek değil. Karşındakinin dünyasına gerçekten girip, olaylara onun gözünden bakabilmek. Ama burada ince bir çizgi var: Kendini kaybetmeden anlamak. Yani başkasının duygusunu hissediyorsun ama onun içinde boğulmuyorsun. Bu dengeyi kurabilmek aslında duygusal zekânın tam kalbi.
Bazen insanları çok gözlemlediğimi söylüyorum ama gerçekten anlamaya ne kadar niyet ediyorum? Empati sadece bakmak değil, görmek. Sadece dinlemek değil, duymak. Ve belki de en zor kısmı, yargılamadan bunu yapabilmek.
Kendini anlamadan başkasını anlayamazsın. Kendi duygularını tanımıyorsan, başkasınınkini de ya abartırsın ya küçümsersin. Bu yüzden bu kitap aslında başkalarından çok kendine dönmeni sağlıyor.
İnsan olmak sadece düşünmek değil, hissetmeyi de öğrenmek. Ama hissetmek yetmez, onu yönetebilmek gerekiyor.
Empati, insanları değiştirme çabası değil onları oldukları gibi anlayabilme cesareti.
Bu kitabı okurken garip bir şekilde ikiye bölündüm. Bir yanım bu kadar da karamsar olunmaz diye direniyor, diğer yanım ise satırların içindeki o rahatsız edici dürüstlüğü kabul ediyordu. var olmak gerçekten iyi bir şey mi? Biz hep yaşamayı, var olmayı otomatik olarak değerli kabul ediyoruz. Yazar Bilincin bir hata olabileceğini, insanın farkındalığının aslında bir lanet gibi çalıştığını söylüyor.
İnsan kendini kandırmadan yaşayamaz fikri. Yani umutlar, hedefler, anlam arayışı… belki de hepsi hayatta kalmak için ürettiğimiz küçük illüzyonlar. Bunu okuyunca bir an durup kendi hayatıma baktım. Gerçekten ne kadarını gerçekten istiyorum, ne kadarını sadece iyi hissetmek için istiyorum?
Ama kitap sadece karamsarlık değil, daha çok bir yüzleşme gibi. Sert, filtresiz, biraz acımasız ama dürüst. Okurken sürekli bir iç sesle tartışıyorsun. Katılmasan bile düşünmeye zorluyor. Zaten bence en değerli kısmı bu.
Şunu fark ettim Bu kitap yaşam kötü demekten çok, yaşamı neden iyi kabul ediyorsun? diye soruyor. Ve bu soru insanı gerçekten rahatsız ediyor çünkü cevabı hazır değil.
insanın pembe düşüncelerden çıkıp karanlık tarafla da tanışması gerekiyor. Orayı görmeden ışığın ne olduğunu da tam anlayamıyorsun.
“Hayatını büyük kararlar değil, küçük tekrarlar değiştirir.”
Küçük olacak
Sürekli olacak
Yavaş bir yürüyüş
Sessiz bir sabah
Acele edilmeden içilen bir çay
