Sibel Öksüz
@cbell
Çocuklar sabit bir şekilde gülümsedi; göz çizgilerinden yoksun, neşenin pınarıyla ıslanmamış, yapay bir gülümseme…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çok mu şey bekliyordum, yoksa beklediklerime çok mu yetersizdim? Bu gerçek bir soru da değildi gerçi; asıl cevap hangi avuntuyu bulacağımdı – sorulara verdiğim kaçamak cevaplarda!
Başka türlü olabilirdim. Başka türlü bir yaşamın, başka türlü bir ahenginde bulabilirdim kendimi.
Neden hiç fark edemedim, diyordu kendi kendine, zaman – ah o sessiz adımlarıyla sinsice uzaklaşan zaman! – nasıl da saklanmış ufkumun sisleri ardına… Ben küçük dünyamın gündelik dertlerine batıp çıkarken sisi nasıl da bir kamuflaj gibi germiş üstüne: Renk renk, benek benek bir kamuflaj… Hayatın değmez durağanlığının üstünde akıp giden zaman, kâh güneşin batmak üzere olduğu
o turuncumsu renge sığınmış kâh karanlığı süsleyen yıldızlardan biri oluvermiş.