Sibel Öksüz
@cbell
Neden gitmedim peşinden? Sahi, neden gitmemişti? Keşke, dedi pişmanlık yüklü bir öfkeyle, gidip konuşsaydım ya da numarasını alsaydım. Hatta bir kahve içmeyi teklif edebilirdim ya da – ne bileyim işte – başka türlü davranabilirdim. Karşılıklı oturup kahve içebilseydim, ah, gözlerinde yıkanabilseydi gözpınarlarım! Bir kere dokunsaydı birbirine bakışlarımız, mahvıma yelken açan duygularla okşansaydı senin de kalbin…
Reklam
Onu ilk defa orada, can sıkıcı bir bezginlikle dolaştığı kitap raflarının arasında görmüştü işte. İlk etapta çekingen ve kısa bakışlarla, sonrasında alabildiğine dalgın, sisli gözlerle baktığı kadına burada rastlamıştı – o sarsılmaz bir aldırışsızlık okunan tavırları ve ödünsüz haliyle dikiliyordu karşısında. Elleri; o minicik, konuşan, düşünen ve yaşayan elleri birer birer öpücük kondururken kitap kenarlarına, dudaklarında gizemli bir sis taşıyormuş gibi gelmişti Tolga’ya. Ya gözlerindeki canlılık? Kahverenginin siyaha çalan renklerinde kıvılcımlanan bir şimşek ışıyordu gözlerindeki parıltıda.
Yaşamın anlamını demleyebilir miyim acınası gözyaşlarımda? Ancak bir tebessümle belki – belki de bir kahkahayla aydınlanır yıldızlarım. Sahiden de sırf bu yüzden karanlıkta kalmalıyım.
Ne anlamı vardı bunun, diye sordu kendi kendine, tüm bunların ne anlamı var? Küçük düşürücü bir boşluk bu hissettiğim, anlamları düşünecek çapta mıyım?
Müziğin etkisiyle dans ediyor ruhum. Her melodinin kendisi için yankılandığı, korkusuz kanatlar veren armonilerin tütsülendiği uzak bir gelecekte…
Reklam