Celil Buğra Işık
@cbugraisik
İstanbul
14 Haziran 2001
18 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Duygusal boşlukların ortasında bir bank, kavurucu sıcaklarda bir ağacın gölgesi olmanın yorgunluğunu haksızlığa uğradığında hissedersin. Karşına aldığın insanların saçmalıklarını, aslında yanındaki kişinin sana alttan alta yaptığını fark edince davranışlarından, belki de sözlerinden zehir akar. İki kişi olduğun o yolda birdenbire tek başına kalırsın; onların çift olduğunu gördüğünde ise içinde kin büyür. Sonra beni anarsın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Karşımda gerçekten birini bulabildiğimde, içimde biriken paragrafları çarşaf çarşaf yüzüne döktüğüm insanlar oldu. Ama sözlerin gereğinden fazla havada kalması ve bunu anlayışla karşıladıkça düşüncelerimin gerçek muhatabını bulamaması, bende giderek balona iğne batırma isteği uyandırıyor. Dışarıdan bakanlara göre bu istek beni kötü biri yapıyordu; fakat iğneyi neden hâlâ elime aldığımı anlayacak bir muhatap yine bulamıyordum.
Karanlığın bile üstesinden gelen kahverengi gözlerini, kendince anlamlandırdığı o tuhaf ritüellerini ve absürt konularda saatlerce beyin fırtınası yapmasını özlüyordu.
Söylemlere kulak asmayabilir, davranışları görmezden gelebilirdi ancak çiğliğiyle tahammül sınırlarını zorlayan karakteri oturmamış insanlardan topuğunu vura vura kaçardı.
Sevilip sevilmemeyi artık bir kenara bırakmıştı. Biraz düşünüp ilişkilerini tarttığında, “sorun yok” kalıbının aslında başlı başına kendi sorunu olduğunu fark etti. Olaylara ve yapılan ayıplara karşı gereğinden fazla anlayış gösterip sürekli “sorun yok” tavrına bürünmek, zamanla onun için büyük bir probleme dönüşmüştü. Her şeyin toksiklikle yürüdüğü, trafiğinde bile her şeridin bir it dalaşıyla aktığı bu coğrafyada, fazla anlayışın insana zehir gibi işlediğini; insanların kendisine karşı tutumlarından anlıyordu.