Celil Buğra Işık
@cbugraisik
Uzun zamandır hissetmediği o çarpıntı yeniden kapısını çaldığında, zihnindeki fabrika gürültüsü diniyor, saç diplerini kemiren o keskin acı hafifliyordu. Ona her baktığında çocukluğunun çizgi film kahramanlarını hatırlıyor; ne yaşanırsa yaşansın, onun zihninde hep 'iyi biri' olarak kalmayı arzuluyordu.
Reklam
Zaman zaman depresif ruh halim eleştirilse de, zor anlarında yanlarında olduğum insanların vefasızlığı ile doldu içim. Dünyanın en uyumlu insanıyken; her harekette çıkar arayan ve sadece yalnızlığı arzulayan birine evrildim. Kimseye koşmuyor, kimseninde bana koşmasını bekleyen bir ruh haline de bürünmüyordum artık.
Olmadığı biri gibi davranmaktansa,ömrünün en güzel yıllarında hayatını donduracak kadar deli olduğunun; ama bu durumun aslında insanları çok anlamaktan geçtiğinin de farkındaydı.
Sözler ve eylemler arasındaki uçuruma şahit olduğu o an, dalgınlığında alışkanlıkla yaktığı sigarasını bu kez hoşnutsuzluğu için ateşlemişti. İnsan karakterindeki tutarsızlığı gördükçe, duyguların bile birer maske olarak kullanıldığını düşündü.
Gözlerindeki o hayata hevesli hali gördüğünden beri, içindeki tükenmişliği bir nebze de olsa unutuyordu. Onu, kaderin bir cilvesiyle gökyüzünden gönderilmiş bir destek gibi görüyordu. Aralarındaki sohbetin akışı ve absürt konularda rahatça konuşabilmek kaygılarını dindirirken, beraberinde yepyeni bir endişe doğuruyordu.
Gözlerine her baktığında ona karşı çekildiğini, hislerinin yükseldiğini fark ediyor; ancak aynı bakışlarda kendisine karşı örülen o aşılmaz duvarları da hissedebiliyordu. Karşısındakini kırmamak adına "çevreyolundan dolandırılan" o dolaylı cümleleri duyuyordu onun ağzından. Gerçeklikten yana olan benliği, bu eğilip bükülmüş ifadelerden nefret ediyordu. Sonuçta, yüzüne çok nadir vuran o cılız güneş, bir kez daha vaktinden önce batmak zorunda kalıyordu.
Reklam