Bazen elime öyle güzel kitaplar geçiyor ki, saatlerce okuduğumun farkına bile varmıyorum, ta ki annem gelip "Haydi yeter artık, yat uyu" deyip, ışığımı söndürene dek.
"aslında affetmek rahatlamaktır. Kin, öfke, intikam hırsı... Bunlar kişiyi kemiren duygular. Başkasına zarar vereyim derken, kendine zarar veriyor insan."
...hayat insana çok şeyler öğretiyor, hem de başına vura vura. O zaman olaylara çok başka açılardan bakıyor ve hatalarını görüyorsun. Kusurlarının farkına varıyor, kendini bambaşka bir aynadan izliyorsun.
"Ve bu ben miymişim Tanrım, ne kötü, ne korkunç deyip kendinden utanıyorsun."