Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge
Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı Fuzûli.
(Bana gönlümdeki ateşten başka hiç kimse yanmaz;
bahar rüzgârından başka kimse kapımı açmaz.)
Dolayısıyla aydınlanmayla birlikte akıl kendi(si)nden beklenen işlevleri yerine getiremez duruma itilmiş; aydınlanma düşününde animizm (canlıcılık) nesneleri "var olan varlıklar olarak kavramaya başlamış, endüstriyalizm (sanayicilik) ise ruhları nesneleştirmiştir.