Puan vermedi·52 syf.·
2026 33. kitabı
Manuel Tiago’nun Mücadeleler ve Yaşamlar kitabı ile karşınızdayım. Bu kitap, tarihsel bir tanıklık niteliği taşırken, benim beklentimin altında kaldı.
Yazar, aslında Portekiz Komünist Partisi’nin önemli figürlerinden Álvaro Cunhal’dır. Eserlerini 
Manuel Tiago takma adıyla yayımlamıştır.
Bu eserinde ise partinin yeraltı mücadelesini ve bunun gündelik hayata nasıl yansıdığını anlatıyor.
Tek bir öyküye dayansa da bölümler halinde ilerleyen yapısıyla parçalı bir anlatısı var. Bunun bilinçli bir seçim olduğunu düşünüyorum. Çünkü burada farklı mücadele sahneleri ayrı ayrı aktarılıyor. Bu da belgesel bir atmosfer yaratıyor doğal olarak.
Dil sade, doğrudan ve süssüz. Tekrarlar ve gündelik ayrıntılar öne çıkıyor. Bu tercih, dramatik yükselişlerden çok monotonluk ve durağanlık hissi veriyor.
Benim için, yazarla tanışma kitabım olan "Eulalia’nın Evi"nin anlatım yoğunluğuna kıyasla daha düşük bir edebi tatmin sundu.
Diyeceğim o ki, bu kez olmadı Manuel Tiago.Eminim daha keyif alarak okuyacağım bir eseri olacaktır.
Özellikle yazardan okumak istediğim 'Yarın Bizimdir Yoldaşlar' kitabıyla bu ruhu yeniden yakalayacağıma inanıyorum.
Manuel Tiago takma adıyla yayımlamıştır.
Bu eserinde ise partinin yeraltı mücadelesini ve bunun gündelik hayata nasıl yansıdığını anlatıyor.
Tek bir öyküye dayansa da bölümler halinde ilerleyen yapısıyla parçalı bir anlatısı var. Bunun bilinçli bir seçim olduğunu düşünüyorum. Çünkü burada farklı mücadele sahneleri ayrı ayrı aktarılıyor. Bu da belgesel bir atmosfer yaratıyor doğal olarak.
Dil sade, doğrudan ve süssüz. Tekrarlar ve gündelik ayrıntılar öne çıkıyor. Bu tercih, dramatik yükselişlerden çok monotonluk ve durağanlık hissi veriyor.
Benim için, yazarla tanışma kitabım olan "Eulalia’nın Evi"nin anlatım yoğunluğuna kıyasla daha düşük bir edebi tatmin sundu.
Diyeceğim o ki, bu kez olmadı Manuel Tiago.Eminim daha keyif alarak okuyacağım bir eseri olacaktır.
Özellikle yazardan okumak istediğim 'Yarın Bizimdir Yoldaşlar' kitabıyla bu ruhu yeniden yakalayacağıma inanıyorum.
Portekiz Komünist Partisi'nin efsanevi lideri Álvaro Cunhal'ın (Manuel Tiago müstear adıyla) yazdığı, 1930'larda İspanya İç Savaşı'nın patlak verdiği günlerdeki faşist tehdidi ve direnişi anlatan yeraltı romanıdır. Devrimcilerin güvenli evlerdeki (Eulália'nın evi) o gerilimli ve disiplinli yaşamını, halkla kurulan bağları ve faşizme karşı örülen cepheyi, bizzat yaşayan bir militanın gözünden aktarır. Komünist edebiyatın, sadece estetik bir dert gütmediğini, sınıf mücadelesinin ve parti ahlakının somut bir aracı olduğunu gösteren kusursuz bir örnektir. Devrimci yoldaşlığın, ihanetin ve fedakarlığın pratik okulu gibidir.
Reklam
Portekiz Komünist Partisi’nin faşist Salazar diktatörlüğüne karşı yürüttüğü yeraltı mücadelesini anlatan bu roman, parti disiplininin ve adanmışlığın edebi bir tezahürüdür. Tiago takma adıyla yazan Álvaro Cunhal, devrimci mücadelenin zorluklarını, illegalitenin psikolojisini ve işçi sınıfıyla kurulan bağı içeriden bir bakışla aktarır. Roman, bireysel kahramanlıkların ötesinde, örgütlü mücadelenin kolektif iradesini ve tarihsel iyimserliği vurgular. Faşizme karşı direnişin, sadece askeri değil, aynı zamanda ideolojik ve kültürel bir savaş olduğunu hatırlatır.
"Yeraltı adamı" X ekzistensial böhran keçirir. Həyatda çaş-baş qalıb, nə istədiyini bilmir. Çox, çox kompleksli, hərdəmxəyal, sərsəm, cəsarətsiz, qorxaq, yeri gəldikcə qəddar, ətrafına nifrət qusan, kasıblığından utanan, aşırı sentimental, daim peşman biridir. Bütün bunlarla bərabər o ağlaya bilir, özü haqqında etiraflar edə bilir, içində mərhəmət hələ də sönməyib. Beynindəki xaotik düşüncələr və zehnində yaratdığı cəhənnəm isə limitsiz görünür, sərhədi yoxdur, daimidir. "Əgər bu obraz mən olsaydım, öz başıma bir güllə çaxardım" cümləsini asanlıqla deyə bilərik. Amma Dostoyevski obrazı qəsdən "öldürmür", onu həyat adlı cəhənnəmlə cəzalandırır. Mənə elə gəlir ki, ədəbiyyat dünyasında intihar edən obrazlara qarşı bir cavabdır "yeraltı adamı". Ona görə ki, var olduğumuz zamanda bütün duyğu və düşüncələrimiz gerçəklik meyarı qazana bilər. Yoxuqsa, hər şey də yox olur. Və bu cür zalım həyatı yaşamaq da, bir növ, cəsarət istəyir. Buradan belə bir sual da çıxara bilərik: əzablara dözməyərək intihar edənlər daha cəsarətlidir, yoxsa bu əzabları çəkərək yaşayanlar?
Əsəri oxuduqca insanın qaşları çatılır. Qəhrəmanın daxili monoloqu insanda qarışıq hisslər - təəssüf, üzüntü, hiddət, qəzəb, həyəcan, tərəddüd doğurur.
Dostoyevski oxuyanlar üslubuna, onsuz da, bələddir; obrazlarının ən qaranlıq tərəflərinin, insanların qarşılamaqdan qorxduğu gerçək sifətlərin axtarışını aparır.
Narahat ruha sahib qəhrəmanın insanlarla münasibətinin qarma-qarışıq olması əsərdəki gərginliyi iki qata çıxarır. Uşaqlıq, yeniyetməlik, gənclik çağlarında aldığı psixoloji, mənəvi travmalar qəhrəmanı daha qəddar edir və bizim əlimizdə onu qınamaq, mühakimə etmək üçün səbəb qalmır. Ya da heç, bəlkə də, ona travma da yaşadan olmamışdı, qəhrəman özü bütün bunları daxili dünyasında yaratmış, bütün
Manuel Tiago mahlasıyla hapisteyken birçok roman yazan asıl adı Alvaro Barreirinhas Cunhal olan Portekizli komünist siyasetçidir. 1961 -1992 yılları arasında Portekiz Komünist Partisi(PCP) genel sekreterliğini yapmış sonrasında ise partinin yeraltı kadrosunda yer almış ve bir çok kez tutuklanmasına rağmen vefatına kadar mücadelesine devam etmiştir.
Kitapda İspanya İç Savaşı’nın ilk aylarının anlatıldığı kadınların erkekler kadar mücadelenin ön saflarında yer aldığı Franco rejimine direnen bir grubun hikayesi anlatılmaktadır. PCP’ye mensup kişiler arasında örgütlü yaşama dair zorlukların yanı sıra sendikal örgütlenme, mücadele pratikliği vb. hakkında kısa bir öykü anlatılmaktadır. Ve tabiki herşeyden önce önyargılar, engeller ve mücadelenin tek seçenek olduğu gerçeği yadsınamaz..
Kısaca dünyanın içinde bulunduğu gelişmeler ve bazı güç odaklarının (Nazi Almanya'sı ve faşist İtalya'dan lider Mussolini gibi) doğrudan İspanya'nın iç karışıklıklarına müdahil olması ve taraf tutması ile İspanya, yarım milyon insanının ölümü ile sonlanan bir iç savaşa sürüklenir. İspanya hükümetine karşı askeri isyan 1936 yılındaki seçimler sonucu çoğunlukla sol kanat partiler tarafından desteklenen bir Halk Cephesi(solcular) hükümeti kurulur. Sonrasında 1936'nın temmuz ayında solculardan Castillo adlı birisinin öldürülmesi üzerine, solcular maliye bakanı Calvo Sotelo'yu öldürür. İsyancı Milliyetçiler(sağcılar) tarafından yönetilen ve din adamları, ordu ve toprak sahipleri ile faşistlerin desteklediği, İspanya'daki garnizon kasabalarında bir askeri ayaklanma başlar. İki yıldan fazla süren savaşı General Francisco Franco’nun iktidarı ele geçirerek 40 yıl boyunca ülkeyi demir yumruğuyla yönetir.
İspanyol İç Savaşı dünya genelinde bir çok tarihçi, yazar, şair ve sinemacının dikkatini
Seneler önce Yarın Bizimdir Yoldaşlar romanına başlamıştım yazarın ama ne olduysa tamamlayamamıştım kitabı, Tiago'dan okuyup tamamladığım ilk roman Eulalia'nın Evi oldu. Yazarın gerçek adı Alvaro Cunhal aslında ve kendisi aynı zamanda Portekiz komünist partisinin uzun süre liderliğini yapmış bir devrimci. Romanda aktarılan kurguda onun hayatından da gerçeklikler var.
İspanya İç Savaşı sırasında Faranco'nun faşist devlet anlayışına karşı verilen mücadelede tüm bir neslin ikilemleri, şüpheleri, tutkuları ve amaçları karakterler vasıtasıyla irdeleniyor. O sebepten okurken döneme dair biraz bilgi sahibi olmak romanı derinlemesine çözmek ve anlamak açısından faydalı olacaktır. Yaşananlar çok benzer aslında, her devletin dönem dönem yaşadığı otoriter baskılar, adalet ve demokrasi arayışı, kısaca insanlık davası gibi olguların sadece olgu ya da kavram olarak kalmaması adına yapılan mücadele akıcı bir dille anlatılmış. Yani bir kurgu ya da bir roman olarak okuyup geçilecek bir metinden ziyade, aslında zaman geçtikçe tekrarlayan olaylar silsilesinin çarpıcı bir kanıtı olduğunu maalesef farkediyoruz.
Ben severek okudum ve etkilendim.
Tavsiye ederim.
..
..
"Onlardan nefret ediyorum," dedi Eulália. "Bir faşist, bin kez ölse bile işlediği bütün suçların cezasını çekmiş olamaz."
..
Reklam
Reklam