“- Kara toprak, sevgili Toprak Ana, hepimizi sinesinde barındıran sensin! Bizlere mutluluk vermeyeceksen neye yarar senin Toprak Ana oluşun? Dünyaya niçin geliyoruz?
Biz senin çocuklarınız, bize mutluluk ver, bizi mutlu kıl Toprak Ana!"
Bu kitabın içimde bir sızı bırakacağını hiç düşünmemiştim, canım “Nemeçek” yüreğimi sızlattın..Çocukluğumuzdaki o masumiyet, o küçük dünyamızdaki heyecanlarımız , mutluluklarımız , korkularımız; o dostluklarımıza, oyunlarımıza sımsıkı sarılışlarımız…Hepsi var bu kitapta..Okurken kâh gülümsetti kâh hüzünlendirdi.Şimdiki çocukların dünyası bambaşka.Hepsini geçmişte bıraktık..
Sıra böyle not defterini karıştırmaya geldi mi bütün sınıfa bir mezar sessizligi çökerdi. Derslere iyi hazırlanmış olanlar bile soluklarını tutmuşlardı. Hepsinin gözleri ögretmenin ellerindeydi, küçük not defterinin sayfalarını bir bir çeviren ellerinde...