cem
@cemcicos
Sevgi, bilinçli olarak boyutlar arası uzay ve zamanın ötesine geçirebildiğimiz tek şeydir.
~İnterstellar~
1998
93 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Körlükİnsan ve Hayat
José Saramago’nun Körlük romanı, birdenbire ortaya çıkan ve hızla yayılan bir “beyaz körlük” salgınıyla başlıyor. İnsanlar birer birer kör oldukça devletin aldığı önlemler yetersiz kalıyor, düzen çökmeye başlıyor ve medeniyet dediğimiz şeyin aslında ne kadar kırılgan olduğu ortaya çıkıyor. Roman boyunca karakterlerin isimlerinin olmaması, yaşananların yalnızca bir hikâye değil, aslında hepimizin içinde bulunduğu bir tablo olduğunu düşündürüyor.
Saramago, bu eserinde insan doğasının en çıplak yönlerini sergiliyor. Açlık, korku ve çaresizlik karşısında insanlar hızla bencilleşiyor, şiddete ve acımasızlığa yöneliyor. Ama aynı zamanda merhamet, dayanışma ve fedakârlığın da en umutsuz anlarda bile var olabileceğini hatırlatıyor. Yani Körlük, sadece bir distopik kurgudan ibaret değil; insanlığın hem karanlığını hem de ışığını gösteren derin bir alegori.
Romanın belki de en çarpıcı cümlesi şunu söylüyor:
“Bence kör değiliz, kör olduğumuzu göremeyecek kadar körüz.”
Bu noktada William Golding’in Sineklerin Tanrısı akla geliyor. Golding, çocukların bir adada kısa sürede vahşileşmesini anlatırken, Saramago tüm bir toplumu aynı sınava sokuyor. İkisi de bize şu soruyu sorduruyor:
“Uygarlık ortadan kalksa, biz kim olurduk?”
Benim için Körlük, gözlerimiz açıkken bile birbirimizi görmeyi ne kadar ihmal ettiğimizi gösteren güçlü bir roman. Çünkü asıl körlük, gözlerde değil; vicdanda ve kalplerdedir.