Benim dünyada tattığım en büyük lezzet, hayat değil, insanlık! Her zaman olduğu gibi șimdi de, yaşıyor olmanın değil, insan olmanın zevkini çıkarıyorum.
...ihtiyar Ölüm'e şöyle dedi:
-" Geçmişime bakıyorum da, hayat bugüne kadar bana hep güzel șeyler göstermiș: Bu dünyada her şey güzel. Çirkinlik diye bir șey yok; kimbilir, sadece aldanarak ve büyük bir budalalıkla onda çirkinliği görenler çirkindir belki. Ama ben, dünyayı korku duygusuyla değil, güzellikle tanıyorum. Benim ona baktığım gibi, Dünya da bana bakıyor ve gülümsüyor, ben ona neden gülümsemeyeyim?
Buna müzik dersini de dahil ediyorum...
"Artistik ve ahlâki değerlere asırlar boyu bir türlü erişemedikleri için bunlar uğruna bir ömür harcamayı enayilik olarak gören ve güzelliği üretmek yerine onu para, şiddet ya da kurnazlıkla elde etmeyi fazilet sayan insanların ülkesindeki okullarda, en az rağbet gören ve pek ciddiye alnmayan bir ders de resimdi."
Çirkinliği gördüğü dünyanın tersine, Güzelliği ancak, hayran olduğu dahi ressamların tablolarında buluyor, oysa bu sanatçıların, kendisinin çirkinlik bulduğu dünyada güzelliği gördüklerini kafası pek almıyordu.