Yoğun bataklık küfünü andıran ve çocukların 15-20 yıl boyunca kara kurbağaları gibi eşelendikleri bir ortam! Daha sonra büyükleri neden gençlerin kartallar gibi semalarda süzülmediğini ve çocuklarının neden kanatsız kuşlar gibi olduklarını sorarak, hayret ederler.
Anne ve babalar, izninizle sormak istiyorum bu yetişme tarzıyla çocuklarınızın kanat edinebileceğini gerçekten düşünüyor musunuz? Yoksa onların kanatlarını daha ilk başlarda, temelli olarak siz kendiniz mi kırdınız?
O da kadınların çoğu gibi tümüyle başkalarının ruh halinden beslenirdi. Arzulandığı zaman güzeldi, zeki insanların arasında nüktedandı, gururu okşandığında kibirliydi, sevildiği zaman aşıktı. Ondan çok şey istendikçe o daha fazlasını verirdi. Ama onunla kimsenin konuşmadığı, onu kimsenin görmediği, duymadığı, arzulamadığı yalnızlığı sırasında çirkinleşmiş, sersemlemişti, çaresiz kalmış ve mutsuz olmuştu. O ancak yaşamın içinde canlanırdı, yalnızlıkta çöküp gölgeye dönüşürdü.
Pahom’un hizmetkarı küreği aldı ve Pahom’un sığacağı genişlikte bir çukur kazıp onu gömdü. İki metrelik bir toprak parçası Pahom’a yetip artmıştı bile.