Cemre
@cemmmmree
Şu anda okuduğu kitaplar
Cemre
, bir kitap okuduPuan vermedi·736 syf.·
172 günde okudu
·Okunma: 09 Mayıs 2023 14:31
·2023 7. kitabı
Kumpanyam katledildikten sonra rüyamda ebeveynimi kanlı canlı ve şarkı söylerken gördüğüm oldu. Rüyamda ölümleri bir hata, bir yanlış anlaşılma, yeni bir oyunun provasıydı. Ve böylece kısa bir süreliğine de olsa içimi kemiren azaptan kurtuluyordum. Onlara sarılıyor ve aptalca endişeme hep beraber gülüp geçiyorduk. Onlarla beraber şarkılar söylüyordum ve bir anlığına her şey yoluna giriyordu. Her şey.
Ama sonra ormandaki pınarın başında yapayalnız uyanıyordum. Burada ne işim vardı ? Ailem neredeydi ?
Ardından bir yaranın tekrar açılması gibi tüm olup bitenleri hatırlıyordum. Ailem ölmüştü ve ben bir başımaydım. Ve kısa bir süreliğine üzerimden kalkan o koca ağırlık beni yine, üstelik de ona hazır olmadığım için daha da beter eziyordu. Yere sırtüstü uzanıyor, yüreğim sızlayarak ve hızla soluyarak gözlerimi karanlığa dikiyor, bir daha hiçbir şeyin yolunda gitmeyeceğini içimde bir yerde biliyordum.
Bir ara sokakta bazı boş kasalar buldum. Yaralı ve bitkin bir halde arkalarında kıvrılıp yattım. Gözlerimi kapadım ve karnım tokken, etrafım beni seven insanlarla doluyken sıcacık bir yatakta yatmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlamamaya çalıştım.
Zihnimizin sahip olduğu en büyük beceri belki de acıyla başa çıkmaktır. Klasik yaklaşım bize herkesin ihtiyacı doğrultusunda geçtiği dört kapı olduğunu öğretir.
Birinci kapı uykudur. Uyku bize dünyadan ve onu dolduran acıdan kaçabileceğimiz bir sığınak sağlar. Bir insan ağır yaralandığı zaman genellikle kendinden geçer. Aynı şekilde travmatik haberler alan birinin bayıldığı olur. Zihin ilk kapıdan işte böyle geçerek kendini acıdan korur.
İkinci kapı unutmaktır. Bazı yaralar kısa zamanda kapanmayacak, hatta belki de asla iyileşmeyecek kadar derindir. Ayrıca bazı anılar o kadar azap vericidir ki onlara alışmak mümkün değildir. “Zaman tüm yaraları iyileştirir” sözü yanlıştır. Zaman çoğu yarayı iyileştirir. Geri kalanlar bu kapının ardında saklıdır.
Üçüncü kapı deliliktir. Bazen insanın aklı öyle bir darbe alır ki kendini delilikte saklar. Bu ilk bakışta faydalı gözükmese bile öyledir. Gerçekliğin acıdan başka bir şey getirmediği zamanlar vardır ve bu acılardan sakınmak için zihnin gerçekliği geride bırakması gerekebilir.
Dördüncü kapı ölümdür. Son sığınak. Öldükten sonra bizi hiçbir şey incitemez. Ya da en azından bize öyle söylenir.