Yaşam alanına bir adım atıldığında işin, bir hayatın içinde ne kadar merkezi bir yer tuttuğunu insan hisseder. Yarısı boş, kâğıt kahve bardakları. Yarısı yenmiş deli sandviçler. İçi tortulaşmış bir çorba kâsesi. Neşe ve ihmal var burada. Bir parça meskal, fakat çoğunlukla sadece iş. —Böyle yaşıyorum, diye geçiriyorum içimden.