Jandarma erleri çocuklarla şakalaşıyor ama çocuklar gülmüyordu. Yüzbaşı okul müdürünü dinliyormuş gibi yapıyor ama duymuyordu. Nezih iki parmağı ile şakaklarını ovuyor ama başı ağrımıyordu. Derdâ ağzındaki lokmayı çiğniyor ama yutmuyordu. Revirin tek sedyesinde yatan Yeşim ise ölmek istiyor, ama yaşıyordu.
“ Bir başkasına bağlı yaşamak
yürekler acısı ve
belalı bir şeydir.
Kendimiz ki
en iyi, en emin
sığınağımız odur,
kendimiz bile
güvenilir değiliz
yeterince. ”