Allah da Kuran’da insana ait kavramları kullanarak yarattıklarına seslendiği için, onu indirdikleriyle anlamlandırmaya çalışmaktan başka seçeneğimiz yok gibi. Suçtan, cezadan, ödülden, merhamet ve affedicilikten bahsediyor. Affedişin koşullarından hatta vereceği cezanın detaylarından da (‘deriyi değiştirerek yakacağım ki acıyı daha derinden hissetsin.. gibi). Eğer bizlere daha üst perdeden seslenseydi daha evrensel bir söylem kullansaydı belki onu anlamayacaktık o yüzden en basit haliyle korkuyu/ödülü kullanmayı seçti. Yani, ya insana ait kavramlar kullandığı için onu yargılamayı bırakıp, aciz insana hükmetmenin başka yolu olmadığını kabul etmeli ya da bu haliyle evrensel bir inanç sistemi olmaya yetmediğine karar verip başa dönmeli (yani inançsızlığa). Ama din şimdiye kadar okuyup anladığım haliyle beni kendine bağlamaya, içimde bir coşku ve aidiyet oluşturmaya yetmiyor. Özellikle bir kadın olarak bazı ayetler bende hayal kırıklığı yaratıyor. Allah’a inanmak ve hatta onu sevmek okuyan ve düşünen herkes için bir seçenek değil bir sonuç zaten. Bunu olumlu sonuçlandırmak için yeterince veri yok elimde. Dediğim gibi bu benim tercihlerimin değil, sürecin sonucu. Bu da tek başına bir hayal kırıklığı ve boşluk hissi zaten. Üstelik yanılıyorsak sonsuza kadar deri değiştirerek yanma ihtimali de kapıda bekliyor :/
Cevap ve verdiğin emek için teşekkürler bu arada. Umarım sonuçlar bizi iyiye, güzele götürür :)