Bir kaza sonucu gözlerimi kaybettim. Aslında ölmem gerekiyordu. Heyhat hayatımın kalanını renksiz görmem gerekiyormuş. İlk zamanlarda, bir yerde ışık gelecek, göreceğim diye düşünüyordum ister istemez. Hep bir umut vardı içimde. Doktorlara gidiliyor muayeneler, konuşmalar vs vs. Günler ilerleyince kabulleniyorsun. Ne umut kalıyor ne heyecan. Görmeyi gerektirecek bir şey de kalmamıştı ki dünyamda. Her ne kadar beni terk etmiş olsalar da ailemi defnettikten sonra kör olsaydım daha iyi olurdu. Nereden bilebilirdim başka acıların da ekleneceğini.
...
Belki bir gün, tozlu raflardan indirilirken okunur yazdıklarım. Bir gün anılır adım ağzından sevdiğim kadının. Belki ağlarım, tüm acısını çıkartarak yalnız geçen yılların. Gel ey ecel.
Samet Çepni
171220200255