Aslında ölüm en çok benim yaşadığım hayata yakışırdı.
Nefes alıyordum ama nafile , nefes aldığımı hissetmiyordum .
Ciğerlerim yoruyordu sanki, aklımın kıvrımlarını yakıyordu verdiğim nefesler.
Ölüm ruhu da hafifletir miydi?
Bizi yoran yoksa sadece beden miydi ?
Yoksa hayat mı?
Olmasam da olurdu aslında.
Değişen tek şey geceleri yatağımın, bozulmaması olurdu .
Ben ve düşüncelerimin emektarı tavan ve yatak
Nasıl olurdu diye düşünüyorum .
Bence herşey olağan ilerlerdi.
Sevinen olmazdı ,üzülen de .
O kadar yokum ki şu hayatta
Toprak beni yadırgamaz karışırdım hemen içine .