İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
“…kendi küçük hayatlarını dar kafalı küçük formullere göre yaşayanlar, bir araya toplaşmış sürüler dışında var olamayan varlıkları, yaşamlarını başkaları düşüncelerine göre kaliplara sokanları, kölesi oldukları çocuksu kurallar nedeniyle gercekten yaşamayı ve birey olmayı beceremeyenleri düsününce bir iki kez acı kahkahalara boguldu.”