Meleğim her daim aklımın en güzel yerinde beliriyordu; sevmek, sevilmek, güller, kitaplar ve Vefa… Bana onu hatırlatmıştı. Gerçi anlamsız anlamsız, hiç alakası olmayan konularda bile aklıma sevdiceğim geliyordu. Sanki kalbimde kurduğu tahtın aynısından, bir de beynime kurmuş, hiç kalkmadan sürekli orada oturuyordu.